140 KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN 
nomen omvang, moeten volgens hem, indien de splitsing Mende- 
listisch is, deze compliceeren. Een tweede geval uit recent onder- 
zoek vinden we bij ATKINSON (1) beschreven, waar een bastaard 
tusschen Oenothera nutans en pycnocarpa — van een type, dat hij — 
tortuella noemt — bij zelfbestuiving in Fo uiteenvalt in tallooze 
typen. De constante en splitsende bastaarden vormen echter twee 
extremen waartusschen talrijke overgangen bestaan. Reeds in zijn 
Mutationstheorie deelt DE Vries zijn bevinding mede, dat reciproke 
kruisingen tusschen O. biennis en O. muricata ongelijk zijn, beide 
sterk gelijkend op de soort, die als vader werd gebruikt. Het is een 
verschijnsel, zooals dat ook elders zich voordoet b.v. bij kruising 
van Digitalis lutea en purpurea. De conclusie van De Vries is, dat 
deze soorten in ’t manlijk en vrouwelijk geslacht ongelijke gameten 
vormen. DE Vries spreekt daarbij van heterogamie en schrijft de 
heterogame soorten verschillend „Pollenbild” en „Eizellenbild” toe. 
Het is in ’t geslacht Oenothera een bijna algemeen verschijnsel en 
hierboven bij de bespreking van Davis (6) ook opgemerkt. Ter onder- 
zoeking van het gedrag der. bastaarden t.o.v. de heterogamie der 
ouders voerde DE Vries (23) systematische kruisingsproeven uit, 
waarvan hier eenige voorbeelden mogen volgen: Oenothera (mu- 
ricata X biennis) x (biennis X muricata). Bij deze zoogenaamde 
dubbel-reciproke kruising worden de centrale grootouders geheel 
uitgeschakeld en treedt dus slechts O. muricata op. Dit is echter 
slechts het geval wanneer de centrale ouders heterogaam zijn. 
Volgens gelijke regels gedragen zich de sesquireciproke-kruisingen 
b.v. O. (muricata X biennis) X muricata levert O. muricata. 
En de iteratieve kruisingen: 
B.v. O. (muricata < biennis) X biennis = O. muricata X biennis. 
De verklaring der heterogamie, welke DE VRIES zocht in het 
voorkomen van steriele pollenkorrels en ovula, is echter nog niet 
gebracht. De vondst van GEERTS (8) (1909), dat de helft der ovula 
en de helft van elke pollentetrade te gronde gaat, maakt dit, zoo 
mogelijk, toch zeer moeilijk. Met de heterogamie gaat. echter als 
regel, patroklinie gepaard, welke soms zoo groot is, dat bastaard 
en vader niet of nauwelijks te onderscheiden zijn. Het is op grond 
hiervan, dat GOLDSCHMIDT (9), deze geheele groep van verschijnselen 
heeft trachten te verklaren door, op grond van cytologisch onder- 
zoek, aan te nemen, dat na de bevruchting, de manlijke kern de 
