KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 141 
vrouwelijke zou verdringen en slechts de invloed van het moederlijk 
plasma zijn stempel op de bastaardplant zou drukken. Hoewel 
RENNER (15) met behulp van hetzelfde en eigen materiaal, ook GoLp- 
SCHMIDT wist te overtuigen, dat van de veronderstelde merogonie 
geen sprake was, heeft G. zijn idee niet losgelaten, maar is op grond 
van nieuw microscopisch onderzoek, dat volgens zijn eigen uitspraak 
niet bewijskrachtige resultaten opleverde, nogmaals met een ver- 
klaring gekomen, die op merogonie neerkomt (10): n.l., dat na de 
kernversmelting chromatine-substantie uit de zygote kern zou worden 
uitgestooten. ath 
Van zeer groot belang is hier tegenover het verschijnsel, dat 
verschillende kruisingsproeven met Oenothera’s een meer-, doch 
weinigvormige eerste bastaardgeneratie opleveren. GARTNER was de 
eerste, die het opmerkte (vgl. Focke „Die Pflanzenmischlinge’’) 
maar we mogen zeggen, dat DE Vries het ontdekte bij de kruising 
van O, Lamarckiana met verschillende zijner mutanten als O. lata 
O. scintellans e. a. Verder bleek het een meer voorkomend geval 
te zijn. Ook O. biennis en O. muricata geven met Lamarckiana à 
gekruist een twee-vormige F, (21), welke hier in beide gevallen de 
namen laeta en velutina dragen. De tweelingen van dezen naam 
treden meest in gelijk percentage op en zijn constant, met uitzon- 
dering van de laeta uit O. Hookeri x Lamarckiana, welke steeds 
door velutina blijft afsplitsen. Behalve de hier genoemde tweelings- 
bastaarden treden ook in sommige gevallen drielingen op (22). 
B.v. O. lata x strigosa = 1°. O. Lamarckiana laeta. 
2°. O. Lamarckiana velutina. 
3°, O. lata laeta. 
en soms ook vierlingen: 
O. lata x Hooker? = 1°. Lamarckiana laeta. 
2°. Lamarckiana velutina. 
3°, lata laeta. 
4°, lata velutina. 
Quadruple hybriden vinden we overigens vermeld door RENNER 
(16), waar deze uit de kruising van O. Lamarckiana en suaveolens 
twee stel /aeta’s en velutina’s zag optreden en door ATKINSON (1), 
die bij kruising van twee soorten uit de systematische biennis- 
verwantschap, Oenothera nutans en pycnocarpa, in F; een vierling 
verkreeg, waarvan twee volkomen constante hybriden waren, een 
