142 KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 
geheel zelfsteriel was en een vierde, waarover boven bij de split- 
sende Oenothera-bastaarden is gesproken. Het artikel, waarin hij 
deze resultaten beschrijft is trouwens m. i. alleen belangwekkend 
om die resultaten, terwijl zijn theoretische beschouwingen en termi- 
nologie min of meer in de ruimte liggen; zijn verklaring voor het 
verschijnsel van meervormige F, in dit geval (algemeen te denken 
voor andere) is, dat één der vormen een „blend” is, waarin alle 
homologe factoren der ouders actief zijn, terwijl in andere vormen 
„certain factors, selected some from one parent, some from the 
other, are active or dominant in the zygote of the F, and the cha- 
racters they represent are developed to their full expression. The 
alternative factors are subordinate or „recessive”’ in each hybrid 
and become active in a certain percentage of the zygotes of back 
crosses.” Hij sluit zich daarbij min of meer aan bij SWINGLE (20), 
die een hypothese opstelde, welke aanneemt, dat een rangschikking, 
volgens toevalswetten, in verschillende ligging in de verschillende 
zygoten, meervormige F, doet optreden. Doordat sommige chromo- 
somen beter gevoed worden dan andere, oefenen ze meer invloed 
uit op de formatieve processen. Dit is de theorie der zygotaxis. 
Wanneer we van deze weinig plausibele verklaring afzien, blijven 
een drietal verklaringen over. | 
Ten eerste is er de oudere verklaring van DE Vries, welke ge- 
heel op den bodem van mutatietheorie en pangenesisleer steunt, 
en welke aanneemt, dat niet muteerende soorten, wanneer ze ge- 
kruist worden met mutabele, als O. Lamarckiana, latente pangenen 
in den actieven toestand brengen en zoodoende mutaties op groote 
schaal te voorschijn roepen. Daarnaast en tegenover de verklaring 
van den aanhanger der Mendelsche richting Davis, dat het een 
direct gevolg is van heterozygotie van een der beide Ouders. 
Om een derde verklaring te kunnen aangeven zal intusschen een 
bespreking van recente onderzoekingen moeten voorafgaan. 
Bij zijn na-onderzoek (15) van de resultaten van GOLDSCHMIDT 
over merogonie — welke RENNER, gelijk is opgemerkt, van de hand 
wees — maakte de laatste eenige belangwekkende gevolgtrekkingen 
uit zijn waarnemingen van zaadsteriliteit. Waar Oenothera biennis 
2 X Lamarckiana 5 de tweelingen laeta en velutina voortbrengt, 
geeft de reciproke kruising een eenvormige nakomelingschap, fallax, 
maar naast de normale kiemkrachtige zaden komen een groot aan- 
