KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 143 
tal looze zaden voor, welke RENNER beschouwt als representeerende 
een niet-levensvatbare gameten-combinatie. Hetzelfde geldt voor 
andere Oenothera’s, welke in ’t eene geslacht met O. Lam. ver- 
eenigd, een tweeling, in ’t andere een éénvormigen bastaard + looze 
zaden voortbrengen. RENNER is dan verder geneigd O. Lamarckiana, 
als een Mendelschen bastaard te beschouwen, hybride voor een factor 
L, welke het laeta-kenmerk (dominant) te voorschijn roept, terwijl 
bij ’t ontbreken van L (aanwezig zijn van |) het velutina-type op- 
treedt. Hij neemt dan aan, in overeenstemming met wat HERIBERT 
NiLssoN onderstelde voor zijn factor R, dat de homozygoten LL 
en Il onbestaanbaar zijn en slechts als looze zaden voorkomen. 
Lamarckiana splitst dan bij zelfbevruchting en 259/, LL en 250/) 
Ll, welke onbestaanbaar zijn (loos zaad) en 500%/, Ll, welke weer 
Lamarckiana voorstelt. Deze eerste mededeeling, welke het uit- 
gangspunt is van RENNER’S verdere voorstellingen over Oenothera 
hebben een ingrijpend gevolg gehad. Sinds dien, en na zijn latere 
publicaties meer en meer, hebben verschillende onderzoekers, als 
De Vries, Davis, Lotsy, het groote belang ervan begrepen, en het 
gehalte aan looze zaden bepaald, als een belangrijk gegeven ter 
verklaring, terwijl tevens zorgvuldige, controleerbare methoden zijn 
uitgewerkt om kiemkracht te bepalen (26) en zooveel mogelijk de 
levensvatbare zaden tot rijpe planten op te kweeken (56). RENNER 
(16, 17, 18) is echter van zijn oorspronkelijke, eenvoudig Mendelistische 
verklaring teruggekomen. O. Lamarckiana vormt wel is waar in 
hoofdzaak twee soorten gameten, maar deze gameten verschillen 
in een waarschijnlijk groot aantal factoren, welke zeer vast verbonden 
zijn, zoodat ze min of meer stabiele complexen vormen. Daar aan 
deze complexen een essentieele beteekenis in de erfelijkheid der 
Oenotheren toekomt, benoemt hij ze : gaudens en velans. Door goed- 
gekozen kruisingsproeven komt hij tot de conclusie, dat een derge- 
lijke complex-heterozygotie toegeschreven moet worden aan bijna 
alle onderzochte Oenothera’s. Zoo is volgens zijn voorstelling La- 
marckiana velans-gaudens, en brengt de gameten velans en gaudens 
in pollen en eicellen beide te voorschijn; zij geeft dus bij: zelfbe- 
vruchting de niet levensvatbare combinaties gaudens-gaudens en 
velans-velans en de slechts levensvatbare combinatie velans-gaudens 
— Lamarckiana. Muricata daarentegen is opgebouwd uit de com- 
plexen rigens en curvans, met dien verstande, dat de eicellen slechts 
