144 KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 
uit rigens-gameten, het pollen slechts uit curvans-gameten bestaat. 
Alle kruisingen moeten volgens zijn hypothese voldoen aan een 
vijftal regels, door RENNER gesteld en voldoen daaraan ook werkelijk. 
Verkort komen ze ongeveer neer op het volgende: Wordt O. La- 
marckiana door bestuiving met een andere soort gesplitst in laeta 
en velutina, dan is er geen loos zaad en omgekeerd. Geeft La- 
marckiana bestoven door een andere soort een éénvormige Fj, dan 
moet ongeveer de helft der zaden loos zijn. Geeft een soort bij 
bestuiving, met Lamarckiana-pollen een tweelingsplitsing, dan moet 
het percentage loos zaad even groot zijn als bij zelfbestuiving. Boven- 
dien moet Lamarckiana uit zijn bastaarden door kruising weder 
op te bouwen zijn. Zoo b.v. uit Lamarckiana laeta (welke uit de 
complexen albicans en gaudens bestaat) X Lam. velutina (com- 
plexen albicans en velans) en reciprook. | 
In ’t kort beschouwt RENNER hier dus de meeste Oenothera’s 
en daarbij vooral Oenothera Lamarckiana als schijnbaar constante 
bastaarden, waarbij de laatste zich bij elke kruising en bij zelfbe- 
stuiving splitst. Tegenover de mutantenvorming neemt RENNER de 
volgende houding aan: De haploïde complexen blijven in ’t algemeen 
gedurende ‘t geheele diploïde leven der plant onaangetast, maar 
er bestaan zekere factorenuitwisselingen, welke een meestal klein 
percentage der gameten doet veranderen. Deze zijn de z. 6. n. 
gemuteerde gameten. 
Dr Vries heeft intusschen in verscheidene opstellen (30, 31, 32, 
33) zijn eenigszins — hoewel niet principieel — veranderde meening 
uiteengezet. Daarbij maakt hij gebruik van de resultaten van BART- 
LETT (2), die bij Oenothera pratincola en Reynoldsii in zeer groot 
aantal bepaalde mutanten zag optreden. Deze neemt daarbij aan, 
dat een der gameten van deze soorten had gemuteerd en meteen 
normale gameet was verbonden. Daarbij ontstond, wat De VRIES 
noemt, een Hybridmutant. Is deze hybridmutant een splitsende 
bastaard dan doet zich de mutatie in de volgende generatie voor 
als massa-mutatie. Gelijk DE Vries zich uitdrukt is de oorspron- 
kelijke, onzichtbaar blijvende mutatie, de primaire mutatie, de zicht- 
baar wordende massa-mutatie, de secundaire mutatie. Een dergelijke 
mutatie en masse heeft DE Vries zelf waargenomen bij O. gran- 
diflora, waar een mutant ochracea alle jaren in ongeveer 1/, der 
exemplaren optreedt. Nu produceert O. grandiflora 75 0/u goede en 
