KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 145 
25 %9 looze zaden. Beschouwt men de splitsing, die optreedt, als 
een mendelsche, dan zouden drie groepen op moeten treden : 1°, 2 
onveranderde grandiflora gameten vereenigd, 2°. 1 grandiflora en 
1 ochracea gameet vereenigd, 3°. 2 ochracea-gameten vereenigd. De 
1°. groep blijkt te ontbreken en is dus vermoedelijk door de looze 
„zaden gerepresenteerd. De beide andere groepen treden wel degelijk 
op. DE Vries neemt ter verklaring aan, dat, door mutatie in de 
grandiflora gameet, een letale eigenschap is opgetreden, welke reces- 
sief is tegenover de overeenkomstige eigenschap in de ochracea- 
gameet. De hypothese houdt tegelijkertijd in, dat de O. grandiflora 
van DE Vries, gekruist met andere soorten, waarschijnlijk twee- 
lingen voortbrengt, welke ook werkelijk voortgebracht worden en 
met die van Lamarckiana overeenstemmen. 
Dezelfde hypothese past DE Vries dan toe ter verklaring van 
de looze zaden en kruisingsverschijnselen van O. Lamurckiana. 
Zichtbare massa-mutaties ontbreken hier, echter komen ongeveer 
500, looze zaden voor. DE Vries neemt aan, dat deze de zicht- 
bare massa-mutatie verbergen. Hij stelt zich een hypothetische La- 
marckiana voor, die niet muteerde. In ’t begin der mutatieperiode 
zouden echter af en toe in-velutina-gemuteerde-Sameten zich voor- 
doen, waarbij dan meestal hybridmutanten zich zouden gevormd 
hebben, welke dan splitsen in 25 °/) Oer-Lamarckiana, 50 0/, La- 
marckiana, en 25 9/9 velutina. Later zouden dan letale eigenschappen 
door mutatie opgetreden zijn, welke zoowel de Oer-Lamarckiana 
als velutina onbestaanbaar maakten en slechts de hybridmutant in 
leven lieten. Deze herhaalt dan ieder jaar de splitsing in 500/, La- 
marckiana en 50 % looze zaden. In Oenothera Lam. mut. velutina 
zou deze letale factor weer vitaal zijn geworden door mutatie. DE 
Vries zegt daarbij (33): 
„Ich stelle mich somit vor, dasz die tauben Samen von Oenothera 
Lamarckiana als ein Fall von Massenmutation oder von sekun- 
därer Mutation, verbunden mit einem oder zwei letalen Faktoren, zu 
betrachten sind, und dasz das ganze Verhältnis genau mit demjenigen 
von O. grandiflora parallel läuft.” 
Zijn voorstelling verklaart, eigenlijk op denzelfden he als die 
van RENNER, de tweeling-splitsing. 
Wat velen groot belang inboezemde, was, dat De Vries hierbij 
zelf tot het inzicht is gekomen nooit anders te hebben gekend, dan 
Genetica. 10 
