146 KOOIMAN, OVERZICHT OVEk ENKELE ÖENOTHERA-PROBLEMEN. 
de reeds heterozygote Lamarckiana en daarmede eigenlijk zou 
moeten erkennen met de bewijskracht van O. Lam. voor de muta- 
tietheorie in een circulus vitiosus te zijn geraakt, hoewel het geen 
betoog behoeft, dat de feiten met de mutatietheorie in overeen- 
stemming zijn gebracht. De hulphypothesen van het ontstaan van 
letale factoren en van het weder vitaal worden lijken mij echter zeer 
zwak en slechts voor wie overtuigd is overtuigend. Slechts uit het 
geheele verloop van de ontwikkeling van De Vries!’ theorieën is te 
begrijpen, dat hij tot deze hypothese zijn toevlucht nam. 
» In aansluiting aan de verklaringen van RENNER kunnen we nog 
Lotsy (12) hier noemen, hoewel het overbodig is, uitgebreid op zijn 
meening in te gaan, daar deze aan de lezers van dit tijdschrift beter 
dan door mijn samenvatting duidelijk zal worden. Principieel stelt 
hij, scherper dan RENNER dit doet, op den voorgrond, dat niet 
alleen bijna elke Oenothera twee verschillende soorten gameten 
voortbrengt, doch dat deze, afgezien van mutanten, precies dezelfde 
zijn als die, welke zijn samengekomen, ter vorming van die bepaalde 
Oenothera. De twee gametenkernen blijven dus een onafhankelijk 
bestaan leiden, gedurende het geheele vegetatieve leven der planten 
worden onveranderd in de nieuwe gameten neergelegd. Daarom geeft 
hij aan de Oenothera’s den algemeenen naam van nucleo-chimaeren. 
De mutatie, welke hij niet tracht te verklaren, gelijk RENNER dat 
doet, beschouwt hij als een probleem, dat aan de komende jaren 
van onderzoek ter oplossing wordt gegeven. Ondertusschen stelt 
hij voor, ten einde den principieelen grond, welke in den term mu- 
tatie is gelegen, te ontwijken, dezen te verdoopen in „De Vriessche 
splitsing.” 
Hoewel ik me wel bewust ben niet alle vraagpunten uit de loopende 
litteratuur ter sprake te hebben gebracht, meen ik toch de belang- 
rijkste kwesties, welke voor een algemeen overzicht bekend moeten 
zijn, uiteengezet te hebben. Een korte lijst van geciteerde en nieuwere 
litteratuur moge hier volgen. 
LITTERATUUR. 
1. ATKINSON, G. F., 1917. Quadruple hybrids in the F, generation from 
Oenothera nutans and pycnocarpa with the Fo generations, and the back-and 
intercrosses. Genetics. II. p. 213—259. 
