BOEKBESPREKING. 151 
schillende rassen of verschillende species te maken hebben; ook 
moet worden opgemerkt, wat de schrijver ook erkent (p. 107), dat 
WEISMANN, dien hij telkens aanvalt, nimmer de variabiliteit van 
eencellige organismen door uitwendige invloeden geloochend heeft. 
De grondstelling van WEISMANN: dat meercellige organismen de 
overerving van verkregen eigenschappen niet kennen, wordt door 
de betogen van ADAMI dan ook niet omgestooten. 
Deze grondstelling van WEISMANN zou juist kunnen zijn ook al 
bleek het dat de theoretische beschouwingen van WEISMANN betref. 
fende Iden, Determinanten en Biophoren onhoudbaar zijn. Dat zij on- 
houdbaar zijn toont ADAMI aan, ook op grond der onderzoekingen van 
DriescH. Hij tracht nu op grond van chemisch-physische beschou- 
wingen betreffende den bouw der moleculen het waarschijnlijk te 
maken dat ook het germinatieve plasma zich wijzigen kan zoo de 
uitwendige omstandigheden veranderen. De veranderlijkheid is daarbij 
afhankelijk van de plaats, die de cellen in het zich deelende ei in- 
nemen, de uitwendige lagen zullen dus meer den invloed van het 
milieu ondergaan dan de inwendige en ’t is alleen hierdoor dat de 
inwendige (als de geslachtscellen) zich constanter vertoonen dan de 
andere cellen. Kort weer te geven zijn deze chemisch-physische 
beschouwingen niet, ze moeten in 't origineel gelezen worden. EHR- 
LICH’s Seitenkettentheorie speelt er bij een groote rol. 
Om nu de variabiliteit van meercellige organismen te bewijzen 
wendt hij zich tot de onderzoekingen over immuniteit. Hij toont 
hoe het lichaam antitoxinen vormt, die het vergift neutraliseeren 
zoowel van plantaardige vergiften als ricin en abrin als van bacterien. 
Evenzeer kan men aan een lichaam de eigenschap geven bepaalde bac- 
terien op te lossen (bacteriolyse). Men geeft zoo aan het lichaam blijven- 
de nieuwe eigenschappen, die jaren lang duren en die dus van de eene 
celgeneratie aan de andere (binnen het lichaam) overgeërfd worden. 
Dat ze evenwel ook overerven van ouders op kinderen bewijst hij niet. 
Dat de omgeving invloed uitoefent op het germinatieve plasma 
wil hij bewijzen door den degenereerenden invloed dien vaders met 
loodvergiftiging uitoefenen op hun kinderen geboren uit gezonde 
vrouwen. Bij caviae kan men deze degeneratie in opvolgende ge- 
slachten constateeren, zij erft dus over. In zulke gevallen was evenwel 
het geheele weefsel van den vader vergiftigd ” en is het duidelijk 
dat dan ook het germinatieve plasma daaronder lijden zal. Een zuiver 
