156 BOEKBESPREKING. 
eens moeilijk, maar het is strikt noodig, ‘willen we het boek recht- 
vaardig beoordeelen. En gezien van het standpunt van 1911 ishet 
bewonderenswaard. 
Ik voor mij vind het jammer, dat COSTANTIN niet alleen het eerste 
deel uitgegeven heeft; daarmee was een afgerond geheel verkregen 
en door de publicatie ook van de andere stukken maakt het boek — 
den indruk van onvoltooid te zijn gebleven. Dit is nog niet zoo 
sterk in het tweede gedeelte, maar wel heel duidelijk heb ik het 
gevoeld in het derde, waar enkele korte opmerkingen gemaakt wor- 
den over vraagstukken, die een uitvoeriger behandeling zeker waard 
waren. Dat waren ongetwijfeld niet meer dan enkele losse aanteeke- 
ningen, die onder BERNARD’s uitwerking een mooi hoofdstuk hadden 
kunnen worden, maar die nu beter hadden kunnen weggelaten worden. 
Het is een dankbaar werk geweest, dunkt me, BERNARD’s boek 
voor de pers gereed te maken, dankbaar en weemoedig bij de ge- 
dachte wat NOËL BERNARD nog had kunnen verrichten voor beant- 
woording van de hem zoo ter harte gaande vragen betreffende 
„l'évolution des plantes”. SIRKS. 
BURKHOLDER, W. H., 1918. The production of an anthracnose- 
resistant White Marrow bean (Phytopathology, Vol. VII, p. 
353— 359). 
Dit onderzoek beoogde in de eerste plaats een onmiddellijk prac- 
tisch doel: in den kortst mogelijken tijd van een bepaalde boonen- 
variëteit tegen anthracnose (Colletotrichum Lindemuthianum) resis- - 
tente stammen te kweeken. Dit doel werd inderdaad ook in eenige 
jaren bereikt; bovendien leverde het onderzoek eenige theoretisch 
belangrijke resultaten op. Gewoonlijk werkt men op dit gebied 
alleen met selectie, betrekkelijk zelden met kruising; zoodoende zijn 
er nog slechts weinige gegevens betreffende het genetisch gedrag 
van het kenmerk der resistentie tegen verschillende ziekten. Volgens 
BirFEN (1905) wordt de resistentie tegen gele roest (bij tarwe) be- 
paald door één factor (resistentie recessief), volgens NILSSON-EHLE 
(1911) echter door meerdere; TISDALE vond, dat de resistentie van 
vlas tegen ,,wilt’”” bepaald werd door meerdere factoren. — Bij een 
onderzoek op talrijke hoeven bevond B. dat alleen een bepaalde 
