BOEKBESPREKING. 157 
stam van „Red Kidney” (een variëteit van Phaseolus vulgaris, be- 
kend als „Wells Red Kidney”) vrij was van anthracnose. Hij 
stelde zich nu tot doel door kruising van dezen vorm met andere 
variëteiten, in de eerste plaats met „White Marrow” (een vorm, die 
in New-York State zeer veel verbouwd wordt) resistente variëteiten 
te kweeken, die verschillende gewenschte eigenschappen in zich 
vereenigen: tusschen de beide variëteiten zijn vele verschillen; er 
zijn zeker zes of meer factoren in het spel. Het was daarom noodig 
met een groot aantal planten te werken. De jonge plantjes werden 
spoedig, nadat ze boven den grond gekomen waren, behandeld met 
een sporensuspensie van Colletotrichum Lindemuthianum en wel 
van twee verschillende stammen. BARRUS heeft nl. reeds in 1915 
aangetoond, dat er minstens twee verschillende physiologische rassen 
zijn van deze zwam. Vele boonenvariëteiten zijn resistent tegen 
een van deze, maar niet tegen beide. „Wells Red Kidney” is im- 
muun voor „stam A” en in hooge mate resistent tegen „stam F”. 
De fungi werden afzonderlijk gekweekt en de conidiën van de 
suspensie vermengd; de contröleplanten van „White Marrow” werden 
steeds sterk geïnfecteerd. Men vond alles bij elkaar 362 resistente 
en 111 vatbare planten; dit is dus dicht bij de verhouding 3 : 1; 
(354,75 : 118.25). Uit deze eenvoudige verhouding blijkt ten eerste, 
dat er zeer waarschijnlijk slechts een van de beide stammen van 
de zwam in ’t spel was; inderdaad bleek bij nader onderzoek ook 
„White Marrow” immuun te zijn voor stam A.; in de tweede plaats, 
dat de eigenschap door een enkele factor bepaald wordt. Het bewijs 
is minder zuiver, omdat er niet met zuivere lijnen van boonen ge- 
werkt werd; dit kan echter volgens den schr. van weinig beteekenis 
zijn, want het feit, dat boonenvariëteiten óf resistent óf vatbaar zijn 
wekt het vermoeden, dat men ze in dit opzicht als homozygoot 
mag beschouwen, te meer waar kruisbestuiving in den regel bij 
boonen niet voorkomt; gewoonlijk heeft zelfbestuiving plaats voor 
de bloemen zich openen. Daar het hoofdzakelijk te doen was om 
het practisch resultaat werd er na de Fj-generatie niet zeer nauw- 
keurig notitie gehouden. Intusschen blijkt uit het tot dusver gevondene, 
dat het onderzoek ook theoretisch interessant is en dat het allicht 
de moeite zou loonen het meer exact te behandelen en er dieper 
op in te gaan. VAN DER LEK. 
