/ 
BOEKBESPREKING. 159 
zijn, waar mannelijke exemplaren in groote hoeveelheid worden aan- 
getroffen en dat als men haploide (bij de Charen is normaliter alleen 
de zygote diploid) vrouwelijke Ch. crinita met spermatozoën van 
mannelijke haploiden bevrucht, de nakomelingen ongeveer voor de 
helft 5 voor de helft © zijn. Tusschen zulke haploide exemplaren vond 
hij echter vrouwtjes, die ook zonder bevruchting rijpe sporen voort- 
brachten, uit welke uitsluitend weer vrouwelijke exemplaren ontston- 
den. Bij nader onderzoek bleken deze het dubbele chromosomengetal 
der haploide exemplaren te bezitten en dus diploid te zijn. Overal waar 
Ch. crinita alleen groeit, bleek deze nu de apogame diploide vorm 
te zijn. Na aangetoond te hebben, dat iedere, tot nu toe voorgestelde, 
wijze waarop deze diploidie zou kunnen zijn ontstaan in het geval 
van Ch. crinita onwaarschijnlijk is, stelde hij de hypothese op, dat 
deze — uiterlijk op Ch. crinita gelijkende vorm — inderdaad een 
„soortsbastaard” en de apogamie het gevolg dezer bastardeering 
zou zijn. 
In het nu voor ons liggende werk, breidt hij deze hypothese uit, 
tot alle gevallen van apogamie, bespreekt op zeer nauwkeurige wijze 
alles wat in de literatuur over apogamie in de verschillende groe- 
pen van het plantenrijk bekend is, wijst er op welke bastaarden in 
diezelfde groepen bekend zijn, welke kruisingen de meeste kans bie- 
den om apogame vormen experimenteel te verkrijgen, welke moeielijk- 
heden zich daarbij zullen voordoen en hoe deze het gemakkelijkst 
te overwinnen zijn, m.a w. geeft een onwaardeerbare leiddraad voor 
een ieder, die de hypothese aan de praktijk wil toetsen, en dät 
alleen is dan ook zijn doel. 
„Die Beantwortung der aufgeworfenen Frage nach der Bedeutung 
„der Bastardierung für die Entstehung der Apogamie im Pflanzen- 
„reiche verlangt eine grosse Zahl von Untersuchungen verschieden- 
„ster Art, deren Durchführung weit ueber Zeit und Kraft eines ein- 
„zelnen Forschers, wohl auch ueber die Leistungsfähigkeit eines 
„einzelnen Instituts hinausgeht.... Anregung zu weiteren Untersu- 
„chungen in einen möglichst weiten Kreis von Biologen zu tragen, 
„Forscher verschiedener Spezialgebiete, an verschiedenen Orten und 
„unter verschiedenen Arbeitsbedingungen für die Bastardhypothese 
„zu interessiren und um ihre Berücksichtigung bei neuen Untersu- 
„chungen zu werben ist der Hauptzweck des Buches”. 
Natuurlijk laat ERNST niet na, telkens speciaal op feiten te wijzen, 
