

BOEKBESPREKING. 165 
en meer nam en door de resultaten die in het bijzonder op het 
gebied der Mendelregels werden verkregen. Van deze onbevredigd- 
‘heid is het boek waarvan de titel hierboven voluit vermeld werd 
een uitvloeisel. HAECKER ontkent allerminst dat de experimenteele — 
eigenschapsanalyse een der grondigst bewerkte onderdeelen van 
het biologisch studieveld is, speciaal sedert de wederontdekking van 
Mendels regels. Evenmin loochent hij den invloed van dit onder- 
zoek op de practijk. Maar — zoo redeneert hij — in den loop der 
jaren die sedert 1900 verliepen, geraakte de theorie langzamerhand 
op een dood spoor; de factorenleer, in ’t bijzonder de „presence and 
absence” hypothese was in een toenemend aantal gevallen niet in 
staat de uitkomsten der kruisingen bevredigend te verklaren. De 
vaste overtuiging aangaande de algemeene geldigheid van Mendel’s 
leer betreffende de gametenreinheid noodzaakte echter vele onder- 
zoekers ter verklaring van talrijke afwijkingen, vooral op zoölogisch 
gebied, tot het opstellen van verschillende hulphypothesen ; men 
denke slechts aan de hypothesen der polymerie (BATESON, NILLSON- 
EHLE), der onvolkomen overheersching en der variabele potentie 
(DAVENPORT), der factorenkoppeling en -afstooting (BATESON, PUNNETT), 
der mutatieve verandering van afzonderlijke genen (CORRENS). Dik- 
wijls kon met één huiphypothese niet worden volstaan, doch kon de 
verklaring der waargenomen feiten slechts door middel van een heele 
rij verkregen worden (PUNNETTS konijnenkruisingen, GOLDSCHMIDTS 
Syaandromorphisme bij vlinders). Daarnaast staat dat bv. de over- 
ervingsverschijnselen bij partiëel albinisme nog altijd vrijwel onver- 
klaarbaar zijn. 
HAECKER concludeert dat de tot dusverre gevolgde methode van 
rassenanalyse en -synthese dringend behoefte heeft aan de hulp van 
andere werkwijzen. Hij wil deze zoeken in de studie der ontogenese 
van de eigenschappen om zoodoende het morphogenetisch en ont- 
wikkelingsphysiologisch ontstaan der uiterlijke kenmerken te leeren 
begrijpen. Op deze wijze hoopt hij een schakel te verkrijgen tus- 
schen de zichtbare uiterlijke eigenschappen van het individu en de, 
nog altijd hypothetische, onzichtbare, in de kiemcellen besloten dra- 
gers der erfelijke eigenschappen. Deze leer van het ontstaan der 
kenmerken noemt hij Phaenogenetica. Zij tracht stap voor stap terug- 
gaande van het volwassen individu alle tusschenstadiën en voorbij- 
gaande kenmerken tijdens de ontwikkeling doorgemaakt te leeren 
