166 BOEKBESPREKING. 
kennen, om zoodoende eerst te komen tot het schijnbare splitsings- 
punt, d. i. het oogenblik in de ontwikkeling, waarop bij den tegen- 
woordigen stand onzer onderzoekingsmethoden zich een splitsing 
in de ontwikkeling der varianten laat aantoonen, en daarna met meer 
geperfectioneerde methoden die verschillen in de elementaire eigen- 
schappen der kiemcellen op te sporen die de oorzaken der latere 
uitwendige verschillen zijn. Deze laatste studie moet ten slotte het 
werkelijke splitsingspunt doen vinden, en een beter inzicht geven 
in den aard der aan de uiterlijke kenmerken ten grondslag liggende 
oorzaken (erfelijke eigenschappen, factoren, genen). 
Om de gestelde doeleinden te bereiken, zal zich de studie der 
Phaenogenetica op vijf punten dienen te richten en wel op: 1° 
diagnose der uiterlijke kenmerken; 2° studie der phaenogenese, om 
te beginnen van een enkelen typischen eigenschapsvorm, niet slechts 
morphologisch maar ook physiologisch ; hierdoor is zij dus aan de 
ontwikkelingsmechanica en -physiologie verwant, alleen arbeidt zij 
in terugschrijdende richting; 3° embryogenetische differentiaal- 
diagnose d. i. opsporing van het tijdstip der schijnbare splitsing of 
der phaenokritische phase, welke natuurlijk al naar de onderzochte 
species op zeer verschillende tijdstippen der ontwikkeling valt (bv. 
laat bij hoenders, zeer vroeg bij slakken); 4° opsporing der inwen- 
- dige oorzaken van het phaenokritisch verschijnsel, welke of auto- 
noom kunnen zijn of epigenetisch door ontwikkeljngs- of functie- 
schommelingen tot stand komen; 5° analyse der kiemcellenvariaties 
welke den diepsten grond voor de verschillen in uitwendige eigen- 
schappen vormen. (Chromosomen aantal bij Oenothera gigas, klie- 
vingsdeelingen bij linksgewonden Crepidula). 
De gedachte die aan de eigenschapsanalyse ten grondslag ligt, werd 
reeds vaak geuit en ook onderzoekingen in die richting werden reeds 
gedaan. De groote verdienste van HAECKER schuilt echter mi. hierin 
dat hij het uitnemend groote belang van deze studierichting voor de 
geheele erfelijkheidsleer door zijn uitvoerig werk helder in het licht 
heeft gesteld. 
Het zal intusschen wel van zelf spreken dat dit boek, eerste poging 
als het is om alles wat er aangaande de ontwikkeling der eigen- 
schappen bekend is of vermoed wordt, samen te brengen en kritisch 
te analyseeren, vrijwat inhoudt dat minstens onzeker mag heeten. 
Evenzoo behoeft het niet te verwonderen, dat de schrijver in zijn 
