BOEKBESPREKING. 167 
studiemateriaal den grondslag vindt voor het opbouwen van eenige 
nieuwe hypothesen, of beter gezegd bewijsmiddelen voor reeds te 
voren geformuleerde stellingen. Dit stelling nemen tegenover de gang- 
bare meening der Mendel-discipelen vermindert geenszins de waarde 
van HAECKER’s werk, doch zal beide partijen tot nauwkeuriger kri- 
tiek bij hun arbeid noodzaken. Of de inzichten van HAECKER al dan 
“niet juist zullen blijken te zijn, doet hierbij niets ter zake. 
Er kan bij de bespreking van een werk als het onderhavige, waarin 
massa’s feiten ontleend aan speciaalstudies op zeer verschillend ge- 
bied, worden opgesomd, natuurlijk geen sprake zijn van het geven 
van details of een nauwkeurig referaat over de behandelde stof. Vol- 
staan wordt dus met het doen van enkele grepen. 
Bij de Eencelligen heeft de studie der eigenschapsanalyse door 
HAECKER’s eigen onderzoekingen reeds zekere vorderingen gemaakt. 
De weg dien men om van de uitwendig zichtbare eigenschappen tot 
de innerlijke factoren te komen, moet afleggen is hier aanzienlijk 
korter dan bij de veelcelligen. In ‘1 bijzonder worden normale variaties 
en teratologische verschijnselen bij het Radiolarienskelet aan een 
beschouwing onderworpen. Het blijkt dan dat de diskontinue ver- 
schillen in het uiterlijk der vier daarbij voorkomende vormengroepen 
berusten op gering onderscheid in de massa en het physisch gedrag 
der door het plasma afgezonderde secreten derhalve op verschillen 
die wellicht slechts op uiterst luttele afwijkingen in de konstitutie van 
het plasma berusten. Verscheidenheden in de structuurverhoudingen 
in een enkele cel bewezen allereerst de Pluripotentie dezer cel (over 
dit begrip later) en tevens dat diskontinuiteit in de soortsbeelden 
niet altijd op sprongsgewijze verandering in de konstitutie der levende 
stof behoeft te berusten maar ook veroorzaakt kan worden door 
kontinue veranderingen in de secretorische functie — en dus in de 
konstitutie — van het soortsplasma. 
HAECKER gaat vervolgens na wat bekend is aangaande oorzaken 
van grootteverschillen, waarbij CONKLIN's Crepidula studie en het 
gigas-probleem aangestipt en vervolgens uitvoerig de verschrllende 
dwergvormen besproken worden. Het voornaamste deel van het 
werk wordt echter ingenomen door de ectodermproducten, huid, 
haren en veeren benevens hunne teekening en overige eigenschap- 
pen. Voor den erfelijkheidsonderzoeker die maar al te vaak slechts 
vraagt naar de aan- of afwezigheid van een kenmerk, en niet naar de 
