168 BOEKBESPREKING. 
oorzaken daarvan, zijn de inzichten die de physiologie der ontwikke 
ling reeds blijkt te kunnen geven dikwijls verrassend (c.f. ontwik- 
keling der veeren). Dat op botanisch gebied de physiologische che- 
mie reeds geslaagd is beter begrip te verschaffen door de onder- 
zoekingen van WILLSTÄTTER en zijn school over chlorophyl en aan- 
verwante stoffen, wordt door HAECKER nog eens uiteengezet. 
De uitvoerige bespreking der raskleuren geeft aanleiding tot dis- 
cussie over de resultaten tot dusverre bereikt bij de studie van alle 
soorten van Albinisme, Albinoidisme, Leucisme, enz., waarbij tevens. 
voor 't eerst de waarschijnlijkheid van onreine splitsingen wordt belicht 
naar aanleiding van het feit dat bij partieel albinisme het wit ge- 
woonlijk in den loop der generaties steeds uitgebreider wordt. 
Na de wildteekening te hebben nagegaan waarbij ons uit den aard 
der zaak belang inboezemen zijn mededeelingen over wildstreeping 
bij jonge tamme biggen, gaat HAECKER over tot het kritiseeren der 
theorieën over de oorzaken der teekening (Dermatoomtheorie e. a.) 
om daarna een theoretisch en experimenteel goed gedocumenteerde 
eigen hypothese daaromtrent op te stellen. Deze huidgroethypothese 
houdt ongeveer het volgende in: De primaire teekening (vlekken, 
langs- en dwarsstreeping) ontstaat tengevolge van een bepaald spe- 
cifiek rhythme in de deelings- en groeiverschünselen der huid. Pig- 
ment treedt op ter plaatse van grooter stofwisseling; op de groei- 
velden treden dus pigmentvlekken — rijen of streepen op langs de 
z.g. groeikernen en groeistreepen. — Getracht wordt aan te toonen, 
dat de groei rhythmisch en volgens bepaald plan plaats vindt. Com- 
binatie dezer verschijnselen voert tot de theorie. Experimenteel is 
deze gevestigd op HAECKER's onderzoekingen over het optreden 
van pigment bij Axolotl-rassen. De volgorde daarvan wordt als 
basis genomen voor de groeiverschijnselen die rijke pigmenteering 
veroorzaken bij zoogdieren, en daaruit wordt afgeleid dat omgekeerd 
blastogene storingen in 't groeiverloop het meest aan de romp, het 
zeldzaamst aan de kop te bemerken zijn. De variatierijen van CASTLE’s 
ratten konden in dit licht wel eens begrijpelijker worden dan tot 
dusverre. 
Indien werkelijk de door H. geformuleerde hypothese over de 
teekening in de juiste richting voert, dan list de reeds erkende ubi- 
quiteit der teekening in groeiprocessen welke reeds met klieving, 
kiembladvorming e.d. groeiverschijnselen samenhangen. Het „split- 
