BOEKBESPREKING, 169 
Singspunt” van twee divergeerende rassen of soorten zal dan ver 
terug in de ontwikkeling kunnen worden gelegd. 
In het laatste gedeelte ontwikkelt HAECKER verder zijn theoretische 
denkbeelden en toetst deze aan de gegevens van de medische en eth- 
nologische wetenschap. Vermelding verdient de scheiding die evenals 
in vroegere publicaties, gemaakt wordt tusschen kenmerken met een- 
voudige oorzaak die zich vroegtijdig autonoom ontwikkelen, naast die 
welker ontwikkeling door een komplex van oorzaken en gebonden aan 
talrijke correlaties geschiedt, waarbij valt op te merken dat HAECKER’S 
Merkmale mit komplexverursachter Entwicklung zich niet dekken 
met BATESON’s „Compound characters” en LANG’s „Polymere ken- 
merken”. Naar aanleiding van de aan deze scheiding vastgeknoopte 
beschouwingen spreekt H. als zijn meening uit dat slechts de kenmer- 
ken der eerste kategorie rein splitsen, terwijl voor die der tweede de 
mogelijkheid van onreine splitsing moet worden overwogen. Nage- 
gaan wordt welke kenmerken tot de eerste, welke tot de tweede groep 
gerekend moeten worden. Als voorbeeld van verschillende, toe- 
nemefide graad van complexiteit worden bv. genoemd de kamvormen 
bij hoenders: Enkele kam — Erwtenkam — Rosekam — V-kam. In 
*t algemeen behooren de kenmerken, tot welker ontstaan meerdere 
mesenchymatische formaties meewerken tot de tweede groep. Ook 
die eigenschappen welker ontwikkeling in hooge mate afhankelijk is 
van hormonen e. a. stofwisselingsproducten, vertoonen een hooge 
graad van complexiteit. Speciaal de hormonenstudie blijkt van groot 
gewicht voor de erfelijkheidsleer. 
Wanneer nu de schrijver voor de „complexe” kenmerken de beide 
hypothesen nl. van polymerie en polyhybridisme eenerzijds, van 
onreine splitsing anderzijds aan de verschijnselen toetst, komt hij tot 
het besluit dat voor den zoöloog, wien al de ingewikkelde proces- 
sen van regeneratie, stofwisseling en zenuwinwerkingen en vooral 
het ingewikkelde gebied der interne secretie gemeen goed is, de 
tweede aanname al even veel recht van bestaan heeft als de eerste. 
Van complexe erfelijke eigenschappen onderscheide men goed 
erfelijke of constitutioneele ziekten en anomaliën. Deze zijn zoozeer 
aan uitwendige factoren (voedingstoestand, besmettingskans), en in- 
wendige (konstitutie) onderhevig, dat er slechts zelden iets van 
Mendelsche overerving is te constateeren. Slechts als de ziekte op 
een apert minderwaardig orgaan gelocaliseerd is en de orgaanano- 
