172 BOEKBESPREKING. 
P. bepaalt verder correlatie tusschen verschillende eigenschappen 
en suikergehalte. Hieruit stelt hij 3 typen op, waarbij A een laag, 
B & C een hoog suikerprocent vertoonen. (Summeering van geringe 
+ of — correlaties). 
A. (laag 0/4, gemiddeld 17,07) Kegelvormige wortelkroon, ondiepe 
groeven in de wortel. | 
B. (hoog 9/9 gemiddeld 17,63) Biet kegelvormig, kroon vlak, diepe 
wortelgroeven. 
C. Als B. doch biet peervormig 
HARRIS & HOGENSON bepaalden nog de volgende correlaties: 
0, suiker/hoeveelheidzaad 0,049 + 0,0143 (m.a.w. geen verband) 
Hoogte planten/gewicht zaad; ge- | 
wicht biet/gewicht zaad; hoeveelheid en) ; 
t lat 0,3 
stengels/hoeveelh. zaad; 9/9 suiker/ EEE 
hoeveelheid bladen. 
Aantal dagen benoodigd om zaad 
te rijpen/hoeveelheid zaad; sn | 
bladen/hoeveelheid zaad; 0/5 suiker/ , positieve correlatie 0,13—0,19 
aantal dagen benoodigd om zaad 
te rijpen; aantal dagen/ hoogte plant. 
Zij stellen hieruit geen „suikerrijk” type op. Uit hun resultaten valt af 
te leiden, dat dit type de volgende eigenschappen zou moeten hebben: 
Groote hoeveelheid bladen, veel zaad, dat een langen tijd noodig 
heeft om te rijpen. Hooge planten met veel stengels (misschien 
hangt dit laatste samen met hoeveelheid bladen). 
De waarde van deze onderzoekingen lijkt mij zeer problematisch. 
L. DE VILMORIN, de vader der wetenschappelijke suikerbietenteelt, 
hecht zeer. weinig waarde aan correlaties tusschen morphologische 
eigenschappen (bv. bladvormen etc.) en suikergehalte. Ook op ander 
gebied is het zoeken naar correlaties tusschen morphologische en 
gewenschte eigenschappen vaak uitgeloopen op het decreteeren van 
regels, die voor de practijk van nul en geener waarde bleken te 
zijn (JOHANNSEN Elemente pg. 372 seq ). In hoeverre dit bij de ge- 
refereerde publicaties het geval is, waag ik niet te beoordeelen, 
daar alleen het experiment hierin licht kan brengen. 
Baas BECKING 
