
BOEKBESPREKING. 175 
erven op hunne nakomelingen en deze zal zich bij die nakomelingen 
bevestigen, ja zij zal toenemen, daar het voordeel toeneemt, naar- 
mate de variatie geprononceerder wordt. Zij zal geprononceerder 
worden onder de nakomelingen omdat er onder deze steeds zullen 
zijn, die de betreffende variatie sterker vertoonen dan de anderen 
en steeds zullen juist zulke exemplaren de beste levenskansen heb- 
ben en de andere verdringen. 
Nu berust de gedachte van dit verdringen op de veronderstelling 
dat alle individuen eener soort onafgebroken een onderlingen con- 
currentiestrijd om plaats en voeding te strijden hebben daar bij de 
groote vruchtbaarheid veel meer exemplaren ontstaan dan de bodem 
onderhouden kan. Wij wezen er evenwel reeds op dat van dezen 
concurrentiestrijd binnen de soort in de praktijk nimmer iets blijkt, 
evenmin toont de praktijk de theoretisch denkbare ontzaglijke ver- 
menigvuldiging, want, waar die wel voorkomt, daar worden de over- 
tollige exemplaren niet terwille van een of andere ongunstige varieteit 
vernietigd noch de andere ter wille eener gunstige varieteit behouden. 
Want de vernietiging heeft reeds plaats voor de exemplaren vol- 
wassen zijn, reeds als eieren of zaden, larven of embryonen en 
dat zonder onderscheid hunner kwaliteit. Ook daar waar de ver- 
nietiging eerst later plaats heeft (na voltooiing der individueele ont- 
wikkeling) geschiedt dit eveneens blindelings weg door weersver- 
andering, ziekten en dergelijke invloeden. 
Een groot bezwaar tegen DARWINS theorie is ook dat zij steeds 
werkt met onmeetbare, oncontroleerbare begrippen. Dit geldt vooral 
van de zoogenaamd meest geschikte variaties die de levenskansen 
verhoogen. Hoe kan men bij de samengestelde organismen, waarbij 
alle organen elkander beinvloeden ooit vast stellen wat onder 
zekere uitwendige voorwaarden de beste variaties zijn? Hoe is het 
denkbaar, waar het leven toch van een harmonische samenwerking 
van alle organen afhangt, dat zich aan een orgaan een variatie zal 
vertoonen, die direct over de levenskansen van het individu beslist ? 
Merkt men eene variatie op, die krachtiger is, dan weet men wel 
steeds een reden te bedenken, waarom deze in den levenstrijd 
gunstiger gesteld was dan de andere, maar nimmer zal men van 
een opgemerkte variatie ä priori kunnen zeggen dat deze het van 
de andere variaties winnen zal. Het geheele Darwinisme berust op 
phraseologie, op onbewezen veronderstellingen, het verklaart niets, 
