



BOEKBESPREKING. 181 
Aantal tanden: 11—11—11—11—11—11—11~10—11—11 etc. 
Diameter mond: 13—12—13—12—13—13—13—13—13 etc. (een- 
heid = 4.7 u.) 
‚Er zijn echter populaties waarin de tanden varieeren van 4— 16. 
J. trekt hieruit de conclusie dat Diflugia bestaat uit een groot aantal 
families, die in erfelijke eigenschappen verschillen. 
Om na te gaan of er erfelijkheid in families bestaat bepaalt J. 
correlatie in clonen. Zij blijkt groot te zijn. Voorts gaat hij het 
effect van selectie in een clon na. De selectie t. o. v. de stekels 
blijkt zeer effectief te zijn (uitersten 0—3, 5—8 stekels). Er ontstaan 
erfelijk verschillende typen. Bovendien trad in een clon (familie 
317) een mutatie op. De diameter v. d. schaal namelijk, die 7 gene- 
raties achtereen gemiddeld 40 eenheden bedroeg, werd plotseling 
48 eenheden. Een zeer lang doorgevoerde selectie (verscheidene 
maanden) voerde hij uit met familie 326. Hier verkreeg hij door 
selectie zeer verschillende typen, die de volgende eigenschaps- 
complexen vertoonden: 
l. Lange stekels — schaal klein, 
2 id. — schaal groot. 
3. Korte stekels — schaal klein. 
4, id. — schaal groot. 
5 id. — schaal zeer groot. 
6 Stekels gemiddeld — schaal klein. 
ris id. — »  groot. 
In tegenstelling met de vorige onderzoekingen (Paramaecium) 
vindt men dus hier een geheel labiele clon, die zich door selectie 
erfelijk laat veranderen. 
Difflugia moet, volgens J. ons begrip over zuivere lijnen wijzigen. 
Men zou echter kunnen denken dat hier ook het plasma optrad 
als drager van erfelijke eigenschappen. Het plasma, dat zich nimmer 
zoo mathematisch nauwkeurig deelt als de kern zou na deeling ge- 
notypisch verschillende individuen leveren. Deze hypothese wordt 
gesteund door het feit dat de kern bij veel protozoën kan ontstaan 
uit- of opgaan in een chromidiaal diffuus verspreid netwerk (ZUELZER 
1914 constateerde dit voor Difflugia). Verder is het mogelijk dat 
fusies tusschen nucleaire massa’s, die bij protozoën voorkomen 
een storing in het „genetisch evenwicht” tengevolge kunnen hebben. 
Zou een bovenstaande verklaring opgaan, dan blijkt de abnormale 
