

BOEKBESPREKING. 201 
men er in slaagt deze op te sporen — zijn van veel grooter waarde). 
Het aantal bekende correlaties met resistentie is nog slechts gering; 
schr. geeft eenige voorbeelden, o.a. een door hem waargenomen 
verband tusschen bladvorm en chloroseresistentie bij sommige 
druivensoorten. Volgens Mutu zijn bij Lupinus hirsutus de planten 
uit roodachtige zaden resistenter dan die uit lichtgekleurde. D. 6. 
correlaties tusschen habitus of kleur van zaden of pootgoed en 
resistentie behooren uit den aard der zaak tot de allerbelangrijkste. 
De bastaardeering (Hoofdstuk VIII) opent uit den aard der zaak 
veel meer mogelijkheden dan de selectie zonder meer. Eenvoudig 
is de zaak in den regel echter niet, een nauwkeurige analyse van 
de erfelijkheid der hier bedoelde eigenschappen stuit vaak op groote 
‘bezwaren; zij zijn zeer afhankelijk van uitwendige omstandigheden: 
en in den regel door meerdere erfelijke factoren bepaald. (Schr. 
geeft als een zeer eenvoudig voorbeeld het door CORRENS mee- 
gedeelde geval van zekere bladziekte, „sordago’ van Mirabilis Ja- 
lapa, hierbij dient echter opgemerkt te worden dat we hier niet te 
doen hebben met de erfelijkheid van resistentie of vatbaarheid, 
hier „mendelt’”’ de ziekelijke afwijking zelf.) Een exacte bastaard- 
analyse is in den regel dan ook niet mogelijk, de Mendelwetten 
hebben voor de immuniteitsteelt slechts zeer betrekkelijke waarde. 
In de meeste gevallen zal men hierbij „steunend op den in deze 
richting geschoolden kweekersblik” moeten kruisen, en alles hangt 
af van een gelukkige selectie van de nakomelingen der F, generatie. 
Het is voorts’ voor de immuniteitsteelt van veel belang, te kunnen 
beschikken over een aanplanting van zeer vele variëteiten : talrijke 
ouderparen moeten ter beschikking staan, want het resultaat hangt 
voornamelijk af van een zoo groot mogelijk aantal kruisingspro- 
dukten en van de begaafdheid van den kweeker het beste uit te 
kiezen. Men zal, volgens schr., de immuniteitsteelt het best kunnen 
toevertrouwen aan een in de cultuur geschoolden phytopatholoog, 
die tevens voldoende ,,Landwirt’ moet zijn om de teelt in de goede 
richting te leiden. Ook door samenwerking van kweeker en phy- 
topatholoog kunnen goede resultaten bereikt worden. Schr. geeft 
vervolgens een overzicht van de hoogst belangrijke resultaten, die 
in deze richting verkregen zijn, vooral in N. Amerika en in de 
laatste jaren gok in Frankrijk (vooral in de druivencultuur). Het 
laatste hoofdstuk behandelt het werlies der resistentie. Dit komt 
