202 BOEKBESPREKING. 
ongetwijfeld voor, daartegenover kan men echter vele voorbeelden 
stellen, waarbij het weerstandsvermogen gedurende tal van jaren on- 
verminderd gehandhaafd bleef. Het mag dan ook zeker geen reden 
ziin om het groote belang van deze werkrichting te onderschatten. 
Te meer, daar de mogelijkheid niet is uitgesloten, om bij verlies 
van resistentie, het ras door invoering van andere erfelijke fac- 
toren, zonder al te veel moeite, weder zijn resistentie terug te geven. 
VAN DER LEK. 
NiLsSSON, N. HERIBERT, 1917. Eine mendelsche Erklärung der 
Verlustmutanten (Ber. deutsch. bot. Ges. XXXIV, p. 870—880). 
De schrijver geeft voor het optreden van afwijkende individuën 
in zuivere lijnen — welke dan steeds of bijna steeds recessief zijn 
tegenover het type der massa en door een groot deel der voor- 
aanstaande erfelijkheidsonderzoekers als verliesmutanten worden 
beschouwd — een verklaring, gebaseerd op de complicaties welke 
de theorie van het mendelisme heeft moeten ondergaan om afwij- 
kingen van de eenvoudige regels te verklaren. 
In de eerste plaats polymerie, die wel verklaring geeft waarom 
de mutanten in zoo gering aantal optreden, maar niet waarom in 
de afstamming van een lijn die verliesmutanten afwerpt geen split- 
singsverhoudingen voorkomen, die liggen tusschen zeer hooge 
polymere splitsing (b.v. 16383 : 1) en monomere (3 : 1). Daarom 
wordt polymerie door hem gecombineerd gedacht met afstooting 
van factoren, en men vindt als voorbeeld uitgewerkt een geval waarbij 
twee polymere factoren A en B een reduplicatie vertoonen 1AB: 
7 Ab: 7 aB: 1 ab. De splitsing zal dan de volgende zijn: 
(Zie tabel pag. 203.) 
Afgezien van de 2 van type AB X ab, treden 127 constante 
combinaties op, 98 weer muteerende (practisch constante) en 28 
— + 10 %) monomeer splitsende. Gunstiger en meer in overeen- 
stemming met de ervaring zijn de resultaten van een reduplicatie 
1 : 63 : 63 : 1 der twee polymere factoren: het aantal recessieven 
wordt dan 0,0060/5, het aantal monomeer splitsenden ruim 10/0. 
