VAN HALFBLINDHEID EN BLINDHEID. 273 
En zoo meen ik, dat hier misschien een terrein is, waar de aan- 
hangers van mutatie, kruising, infectie en intoxicatie elkander 
kunnen ontmoeten. Men zal nog eens grondig moeten nagaan welke 
oorzaken voor primaire kiemvariatie kunnen bestaan, en indien het 
mogelijk is, daartegen den strijd aanbinden. En afgezien van de 
vraag of FOURNIER gelijk heeft, heeft ook ons onderzoek toch wel 
uitgewezen, dat door een krachtdadige bestrijding van de lues het 
aantal der voor het gezichtsvermogen nadeelige geërfde ooggebreken 
aanmerkelijk kan worden beperkt. 
Zoo meen ik, dat in het vervolg ook op dit gebied nog iets meer 
kan worden bereikt, wanneer de volgende wenken worden behartigd: 
1°. De lues worde krachtig bestreden. Zij moet in de eerste 
plaats natuurlijk bij de ouders worden vastgesteld, maar liever voor, 
dan na het huwelijk. Daarom ga men na, welke maatregelen van 
overheidswege nog kunnen worden aangewend. 
2°. Men trachte de buphthalmuslijders zoo vroeg mogelijk te ont- 
dekken (eventueel ook die aan aniridie) en verzuime geen middel 
ter bestrijding der drukverhooging. Voorloopig is het misschien 
nog gewenscht, dat de hoogleeraren de waarde der operatieve 
methoden nauwkeuriger vergelijken en vooral, dat zij de patientjes 
onder voortdurende observatie hebben. 
3. Men opereere de cataractlijders vroeg en voorzichtig. 
4°. Men ontrade het huwelijk aan lijders aan ernstige dominante 
gebreken. Vooral aan de kinderen en dan speciaal de dochters van 
lijders aan erfelijke opticusatrophie. 
5°. Personen, die kans hebben op het verkrijgen van opticus- 
atrophie moeten zich van alcohol en tabak onthouden en lichame- 
lijke en geestelijke inspanning mijden. 
betreft, wel geleidelijke overgangen van de lichtgepigmenteerde personen naar 
de albino’s; niet echter wat het retinale pigment betreft. Zelfs bij de licht- 
blonde personen komt een donkere pigmentepitheellaag voor, die wel eens 
nog rijker gepigmenteerd kan zijn dan bij individuen met overigens donkere 
(bruine) oogen. Men kan dan ook de semialbino’s altijd van de lichtblonden 
onderscheiden, doordat de eersten een voor geconcentreerd licht doorgankelijken 
iris, slechten visus en nystagmus vertoonen, de laatsten niet. Hierin komt 
dan ook m.i. juist het ziekelijke van het albinisme uit. Het gebrek is als 
zoodanig kenbaar, maar in een wisselende intensiteit. 
Genetica. 18 
