292 BOEKBESPREKING. 
Aangezien sedert dien tusschen den schrijver en den voornaamsten 
kampvechter der neovitalistische richting HANs DRIESCH een polemiek 
werd gevoerd, die een gevolg is van de aanvallen, welke tegen 
deze laatste in SCHAXEi's werk werden gedaan, wil ik van dien 
pennenstrijd terloops in deze bespreking gewag maken. Geven wij 
allereerst den hoofdinhoud van SCHAXEL’s boek weer. 
De schrijver stelt zich ten toel, kritisch de feiten en waarnemingen 
die ten aanzien der ontogenese door cytologie en ontwikkelings- 
mechanica werden aan den dag gebracht, te toetsen en aan de hand 
daarvan een der hoofdvragen der theoretische biologie, mechanisme 
of vitalisme, te beantwoorden. In de voornaamste plaats gaat hij 
daartoe na: in hoeverre is de ontogenese gedetermineerd ? 
De inleiding brengt een bespreking van de methoden en de 
draagwijdte der cytomorphologie. Scherp keert zich de auteur tegen 
de verkeerde gewoonte om uit cytologische onderzoekingen gevolg- 
trekkingen te maken, die daaruit feitelijk niet gemaakt mogen worden, 
bv. ongemotiveerde conclusies op physiologisch gebied. | 
Hij ontkent voorts dat zekerheid zou zijn verkregen aangaande 
de individualiteit der chromosomen, de ubiquiteit der centrosomen, 
de continuiteit der plasmosomen. 
Na het hoofdstuk over de methodiek, worden achtereenvolgens 
behandeld: de vorming van het ei als voorontwikkeling der klieving, 
de beteekenis der paring en bevruchting voor de klieving, de deter- 
minatie der klieving, der orgaanvorming, der histogenetische diffe- 
rentieering, waaraan nog twee hoofdstukken handelend over functie, 
senescentie, dood en restitutie, en over SCHAXEL’S eigen opvatting 
van de Celtheorie worden toegevoegd. 
Bij de bespreking der eivorming bevestigt ScHAXEL de choma- 
tine-emissie, maar ontkent het bestaan eener immissie. Hij onder- 
scheidt drie stadiën in de eivorming: praeémissie, emissie en 
postemissie. In de kern vangt het proces aan met nucleolen- en 
chromatinevorming, het slaat dan over op het cellichaam en vertoont 
daar dan chromatische granulaties en chromasie. Tijdens deze 
laatste wordt de reconstructie der chromosomen voltrokken en 
daarmee is de kern weer tot deelen in staat. 
Al deze en de daaraan parallel gaande verschijnselen geschieden 
in bepaalde deelen der cel, de gevormde producten veranderen 
niet meer van plaats en zoo ontstaat in de eicel polariteit. 
