BOEKBESPREKING. 293 
De rijpingsverschijnselen acht SCHAXEL van veel grooter belang 
dan de bevruchting zelf. De determinatie is een van binnen uit- 
komend iets, de bevruchting heeft slechts beteekenis als „realisatie- 
factor”, plasmosomen der spermatozoiden nemen geen deel aan de 
ontwikkeling, het plasma daarvan heeft slechts beteekenis als stimu- 
lans tot ontwikkeling. 
„Die Aufteilung des typisch konstituierten Eies in das typisch 
geordnete Zellenaggregat des gefurchten Keimes geschicht durch 
in sich successiv determinierte Akte. Die Furchung ist die Resul- 
tante der Einzelereignisse” (blz 223). De determinatie der eerste 
deeling is gelegen in de rijpe eicel, die der tweede en volgende 
in de constitutie der betreffende blastomeren. Deze constitutie is 
afhankelijk, 1° van de uit het ei in onverbroken continuiteit 
overgenomen localisatie der substantie (primair factorencomplex) 
2°. van de bijzondere inwerking der naburige blastomeren (secun- 
dair factorencomplex). Voor ’t aannemen van bijzondere, verder 
niet te doorgronden werkingen is hiernaast geen plaats. 
Zulke bijzondere ordenende krachten behoeven ook niet te worden 
aangenomen bij kunstmatig veranderde ontwikkelingsprocessen. 
Ook dan werken de deelen slechts samen zoover dit uit de con- 
stitutie der eicel zelf volgt en regulaties blijven steeds binnen de 
perken van het gedetermineerde. Aequifinaliteit is voor SCHAXEL 
nergens aanwezig; ieder gebeuren geschiedt overeenkomstig de 
bijzondere constitutie van het uitgangsstadium en elke verandering 
in de kiemconstitutie brengt onverbiddelijk een verandering in de 
determinatie mede. De theorie der aequifinale regulaties en wat daar 
verder aan vast zit, valt daarmede. Entelechie als natuurfactor 
bestaat niet. Ook in de vorming der organenaanleg en bij de histio- 
Senese daarvan zijn de richtende factoren dezelfde als bij de klieving. 
Erkend wordt echter, dat de determinatie van het aantal der dee- 
lingen bij den groei nog zeer onvolkomen begrepen wordt. Evenmin 
kent men de oorzaak voor de bewegingen der cellen in hun verband 
en hun samenvoeging tot een nieuw. Zoo weet men ook dat alle 
histogenetische verschijnselen welke samenhangen met de omvor- 
ming van het cytoplasma, typisch bepaald zijn, maar hoe de eigen- 
aardigheden der verschillende differentiaties gedetermineerd zijn — 
die vraag is nog onopgelost en de oplossing zal vermoedelijk niet 
met cytomorphologische maar met chemische middelen te vinden 
