





























294 BOEKBESPREKING. 
zijn. Aan de Plasmosomen is volgens SCHAXEL als structuurvormers 
in het ongedifferentieerde cytoplasma te veel belang toegekend. 
Door het eenzijdig op den voorgrond plaatsen daarvan worden 
belangrijke punten in de differentieering der plasmaderivaten over 
het hoofd gezien. 
In het hoofdstuk over functie, senescentie, dood en restitutie 
wordt de natuurlijke dood als het gevolg der begrensde, eenzijdige 
determinatie der cellen beschouwd. De theorie van SCHULTZ die 
restitutie op ontdifferentreering en teruggaande ontwikkeling baseert, 
wordt afgewezen. Daartegenover stelt schrijver zijn onderzoekingen 
bij Clavelina, die bewijzen dat restitutie uit achtergebleven, slapende, 
ongedifferentieerde cellen plaats vindt. 
In het laatste hoofdstuk handelend over de Cellen-theorie worden 
de waarde dier theorie bepaald en de bezwaren, van twee kanten 
daartegen ingebracht, bestreden. De cel zelf is inderdaad de een-_ 
heid, zij is noch element eener hoogere eenheid noch het product 
van kleinere eenheden, dan zij zelf. Vervolgens komt de schrijver 
tot bespreking van de vraagstukken van erfelijkheid, variatie en 
mutatie, zooals hij die ziet in het licht zijner determinatie-theorie. 
De overerving is cellulair gedetermineerd, aangezien steeds achter- 
gebleven totipotente cellen tot kiemcellen uitgroeien, (Transperso- 
nelle Determination). Zoolang de ontwikkelingsfactoren der ontogenese 
dezelfde blijven, zullen de individuen der opvolgende generaties 
gelijk zijn. Onderzoek van erfelijkheid en van ontogenese valt dus 
samen. Pas wanneer een of meer realisatiefactoren veranderen, 
kunnen een of meer: opvolgende stadiën der determinatie gewijzigd 
worden en zal daarmee tevens een veranderde determinatie voor - 
latere stadiën verkregen kunnen worden. Hierop berust het ontstaan 
van variaties en mutaties. De phylogenese bestaat in de kumulatie 
van veranderingen, die de determinatie bij de verschillende ontoge- 
netische realisaties ondergaat. 
Hoe moeten wij ons nu het wederzijdsch aandeel in de deter- 
minatie bij de geslachtelijke voortplanting denken? — De eerste 
ontwikkelingstadiën worden door zuiver moederlijke factoren be- 
heerscht. Eerst wanneer bij de histogenetische differentieering de 
celwerkingen optreden die in de kern haar oorsprong nemen, kan 
het aandeel van beide ouders in de determinatie gelijk zijn. Nimmer 
zijn beide ouders in alle opzichten homozygoot. Welk deel der 
