BOEKBESPREKING. 303 
van DARWIN bestaat uit twee gedeelten, welke zoo geformuleerd 
worden: l). „In iedere kiemcel (eicel, stuifmeelkorrel, knop, enz.) 
zijn de afzonderlijke eigenschappen van het geheele organisme door 
bepaalde stoffelijke deeltjes vertegenwoordigd (pangenen). Deze 
vermeerderen zich door deeling en gaan bij de celdeeling van de 
moedercel op haar dochtercellen over,” en 2). „Bovendien brengen 
alle cellen van het lichaam op verschillende tijden van hun ont- 
wikkeling zulke deeltjes voort; deze vloeien naar de kiemcellen 
toe en dragen daarop eventueel ontbrekende eigenschappen van 
het organisme over” (transporthypothese). En de eigenlijke hypothese 
van De Vries luidt als volgt: 3). „Intracellulaire pangenesis noem 
ik de hypothese, dat het geheele levende protoplasma uit pangenen 
| is opgebouwd. In den kern zijn alle pangeentypen van het betrokken 
individu aanwezig; het overige protoplasma bevat in iedere cel 
slechts die pangeentypen, die zich in deze cel manifesteeren.” 
Deze drie gedeelten moeten dus bij een bespreking scherp van 
elkaar gescheiden worden. De eerste stelling, de pangenesishypo- 
these van DARWIN, werd door DE Vries in 1889 aanvaard en 
schijnt sedert 1900 door het rijke mendelistische onderzoek in 
veel opzichten experimenteel bevestiging te hebben gevonden. In 
hoeverre deze schijn werkelijkheid zal worden, laat zich thans nog 
niet geheel beoordeelen; dat de onderlinge onafhankelijkheid der 
„pangenen” na de herontdekking van MENDELS werk te vaak over- 
schat is, en dat we een heel eind terug zullen moeten gaan in de 
richting van de „physiological units” van SPENCER, van WEIS- 
MANNS „Ahnenplasma” of van NAGELI’s „Idioplasma” lijkt me, 
gezien de complexheterozygotie der Oenothera’s en haar conse- 
quenties, allerminst onwaarschijnlijk. En dat aan den anderen kant, 
de pangenen zulke scherp omschreven lichaampjes zouden zijn, is 
geloof ik, ook niet te handhaven. 
De tweede hypothese, de transporthypothese van DARWIN, werd 
terecht door DE Vries ontkend; en thans is er wel allerminst reden 
om een dergelijke hypothetische verklaring voor onbewezen stel- 
lingen, als de erfelijkheid van verworven eigenschappen, te hand- 
haven. Toch schijnt ook DE Vries zich er niet geheel van te hebben 
kunnen losmaken: „dit verschil (in, erfelijke eigenschappen) moet 
echter in hoogste instantie door het leven onder afwijkende in- 
vloeden verworven zijn.” (p. 16). 
