TJEBBES, KOOIMAN, ERFELIJKHEIDSONDERZOEKINGEN BĲ BOONEN. 333 
Il. CONSTANTE GEVLEKTHEID BĲ EEN SPONTANE 
BASTAARD VAN PHASEOLUS VULGARIS. 
(avec un résumé en francais). 
Met een plaat. 
Over het gedrag van kruisingen, waarbij een der beide ouders 
tot een ras behoort, dat constant is voor het kenmerk, zaden met 
gevlekte zaadhuid voort te brengen, staan ons eenige gegevens ten 
dienste, die door von TSCHERMAK zijn gepubliceerd (1). Daaruit 
blijkt, dat in de eerste bastaardgeneratie gevlekte boonen optreden, 
terwijl in de Fy een monohybride splitsing in 3 gevlekt: 1 niet 
gevlekt plaats grijpt. Opnieuw treden dus constant gevlekte boonen 
op. Ook ziet men, volgens een aanname, die niet door een speciaal 
experiment in F3 bewezen is, constant gevlekte boonen optreden 
bij de kruising van „Mette’s Schlachtschwert”, witzadig, met „Wachs 
Dattel”, effen geelbruinzadig. von TSCHERMAK concludeert hier uit 
de Fo-verhouding 29 gemarmerd: 13 effen gekleurd: 13 wit tot een 
theoretische splitsing 9:3: 4. 
Uitvoeriger behandeld werd de kruising: Weisse Wachs II o x 
Runde violettgeäugte spärlich marmoriert und gestreift auf gelbem 
Grund waarbij in F3 het optreden van constant gevlekte typen 
blijkt. Hetzelfde geldt voor de kruisingen van de tweede hierboven 
genoemde soort als moederplant met een roodviolette flageolet en 
met „Weisse Ilsenburger.” 
Deze voorbeelden, waarvan nog enkele andere van KAJANUS en 
van EMMERSON zouden kunnen worden toegevoegd, mogen voldoende 
zijn om aan te geven, dat constant gemarmerde rassen in een factor 
kunnen verschillen van effen gekleurde. 
Von TSCHERMAK nu neemt aan, dat zoowel bij niet constant ge- 
vlekte rassen als bij constant gevlekte eenzelfde factor M. inwerkt 
op het aanwezige pigment. Hij stelt zich echter voor, dat soms 
pigmentfactor en marmeringsfactor „geassocieerd” zijn (constant 
gevlekt) en soms gedissocieerd (niet constant gevlekt). Bij niet con- 
stant gevlekte rassen „löst der heterozygotische Zustand (van de 
marmeringsfactor) die Assoziation aus’. 
Het behoeft naar onze meening geen betoog, dat dit geen ver- 
klaring, doch een ingewikkelde beschrijving is. 
KAJANUS daarentegen is geneigd, aan te nemen, dat bij niet con- 
stant gemarmerde vormen de gemarmerdheid juist door den hete- 
rozygotischen toestand van een kleurfactor wordt veroorzaakt. Dit is 
