334 TJEBBES, KOOIMAN, ERFELIJKHEIDSONDERZOEKINGEN BĲ BOONEN. 
onzes inziens vrij onwaarschijnlijk na de door VON TSCHERMAK gepu- 
bliceerde resultaten. Verder denkt KAJANUS, dat bij de constant gevlekte 
rassen geheel andere factoren de marmering zouden veroorzaken. 
Wij willen op dezen strijd thans niet verder ingaan, maar zullen 
er op terug komen bij de behandeling van een uitgebreide krui- 
singsproef in een ander artikel. 
Alleen willen wij nog even wijzen op de kruising van de constant 
gevlekte Phaseolus multiflorus (zwartgemarmerd op lila fond) met 
witzadige vormen van Ph. vulgaris, waarbij Fo onder meer constant 
gemarmerde vormen voortbrengt. (Bovendien verschijnen er vormen, 
die heterozygoot zijn voor dezen constante-marmeringsfactor ; verder 
constante effen gepigmenteerde, naast effene, die splitsen in 3 effen: 
1 gemarmerd. Bij deze kruising zijn trouwens vele tot nu toe niet 
voldoende verklaarde resultaten verkregen). 
Het geval, dat in het volgende artikel zal worden behandeld, is 
een spontane bastaardeering, waarbij een bruineboonenplant de 
moeder was. Het stuifmeel zal vermoedelijk geleverd zijn door een 
andere spontane bastaardplant, daar in de geheele omgeving geen 
gevlekte boonen werden geteeld. Wel werden er witzadige vormen 
gekweekt; in de nakomelingschap van den bastaard komen echter 
geen witzadige planten voor. Hoe het hiermede ook zij, zonder 
op de afstamming van den bastaard te letten, heeft het geval een 
belang op zich zelf voor de bestudeering van de constante gevlekt- 
heid en van den aard van den ,,vlekkingsfactor.” 
Als uitgangsmateriaal diende een plant, welke den naam verkreeg 
S. 1. Over den oorsprong van deze plant is alleen bekend, dat in 
het jaar 1916 een twintigtal gelijk uitziende boonen, blauwzwart 
gevlekt op chamois fond, uit een partij bruine boonen werden ge- 
lezen en afzonderlijk uitgezaaid. De planten, dieer uit opgroeiden, 
waren zeer verschillend, en slechts de nakomelingschap van één 
dier 20 planten, S. 1., welke zaden voortbracht, die, na eenigen tijd 
bewaard te zijn, geheel hetzelfde uiterlijk bezitten als de oorspron- 
‘kelijk uitgezaaide, werd bestudeerd. In onrijpen toestand zijn de 
zaden lichtblauw gevlekt op wit fond, in rijpen, doch verschen staat 
blauwzwart op licht chamois fond, na eenige maanden bewaring 
zwart gevlekt (gemarmerd) op donker chamois of bruinachtig fond. 
In 1917 werden 80 zaden van S. 1 uitgezaaid, waaruit 73 vol- 
_ wassen planten, genummerd S. 1.1. — S. 1. 73 opgroeiden. Bij het 

