344 TJEBBES, KOOIMAN, ERFELIJKHEIDSONDERZOEKINGEN BĲ BOONEN. 
deelten (in werkelijkheid is het lumen hier met een ivoor-witte 
massa gevuld) bij het koken de bruine kleur aannemen. 
Het eenige wat met zekerheid uit dit experiment valt af te leiden 
is, dat alle door de factoren B, Z en V beïnvloede kleuren op een 
of andere, tamelijk eenvoudige wijze, af te leiden moeten zijn van 
een bijna ongekleurde pigmentstof, die zich in de chamois velden 
op de gevlekte boonen bevindt. Men zou ze zich als intensivee- 
ringsvormen van deze kleurstof kunnen denken. 
Zoo eenvoudig schijnt de samenhang echter niet te zijn: met 
‚ name bestaat er een principieel verschil tusschen de zwarte, blauwe, 
blauwviolette kleurstoffen eenerzijds en de bruine, rose en ivoor- 
kleurige pigmenten anderzijds. 
Bij behandeling met waterstofsuperoxyde worden alle blauw- 
en violet gekleurde cellen geelbruin gekleurd. De ongekleurde en 
bruingekleurde cellen blijven onveranderd. Hoewel het waarschijnlijk 
is, dat we hier met een oxydatie te doen hebben, zullen verdere 
proeven noodzakelijk zijn om de verhouding tusschen de bruine 
en blauwe kleurstoffen vast te stellen. 
Dat de overgangen van donkerblauw (zwart) tot lichterblauw en van 
bruin tot paars-rose door denzelfden invloed tot stand komen als de 
vlekking blijkt uit de getallenverhouding bij de splitsing en uit het feit, 
dat er geen ffeen lichtblauwe of effen paarsrose boonen ontstaan. 
Eveneens blijkt uit de bovenvermelde experimenteele gegevens, 
dat deze analoge kleurovergang, gepaard aan het optreden van 
analoge vlekking, in beide kleurgroepen aan éénzelfden factor, 
die wij V hebben genoemd, moet toegeschreven worden. 
Het is intusschen moeilijk, zich een oordeel te vormen over den aard 
van de gemarmerdheid en over het ontogenetisch ontstaan daarvan 
Von TSCHERMAK neemt een „marmeringsfactor” aan, die als het 
ware een zeker patroon geeft aan de combinatie van kleuren, welke 
in de zaadhuid tot uiting komen. Daarentegen zegt PLATE hieromtrent: 
„Die Erklärung dafür, dasz die Fleckung nur im heterozygoten 
Zustand (hij spreekt hier over de niet constant te verkrijgen ge- 
vlektheid) auftritt, sehe ich darin, dasz M (onze V.) ein Verteilungs- 
faktor ist, welcher als MM. den Farbstoff gleichmäszig verteilt, 
so dasz keine Fleckung erfolgt. Als Mm wirkt er nur mit. halber 
Kraft und vermag das Pigment nur stellenweise abzulagern, wo- 
durch die Marmorierung zustande kommt. Bei andern Bohnensorten 
kann nach TSCHERMAK auch MM. Fleckung hervorrufen, was be- 
