350 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN, 
Door JOHANNSEN werden nieuwe termen ingevoerd namelijk: 
phaenotype en genotype. Het algemeene voorkomen, dat opvalt bij 
vergelijking van een aantal tot een type behoorende organismen, 
noemt hij phaenotype of schijntype. Deze uitdrukking geeft alleen 
weer, dat wij den algemeenen indruk van samenhoorigheid hebben, 
welke indruk ook onjuist kan zijn, zooals iemand een Joodschtypekan 
hebben zonder Jood te zijn. Eerst een onderzoek der geheele af- 
stamming zal dan leeren of wij al of niet een Jood voor ons hebben. 
Bij dieren en planten geschiedt dit onderzoek door kweeken, fokken 
en kruisen. Het phaenotype houdt dus geen rekening met verborgen 
aanleg, eigenschappen of afstamming. Phaenotype beteekent uitwen- 
dig voorkomen en staat tegenover inwendige waarde. Phaenotype 
staat tegenover Biotype of Genotype. Het begrip Genotype heeft 
niets te maken met het uitwendige voorkomen maar vraagt naar 
de inwendige eigenschappen, de potentieele krachten, die in het 
organisme schuilen, hoe ook het uitwendige voorkomen zij. Deze 
potentieele krachten moeten bij alle exemplaren dezelfde zijn om 
hen tot een genotype te rekenen (zuivere lijn, fokzuiver zaad). Het 
Phaenotype kan door uitwendige invloeden gewijzigd worden, van 
het Genotype neemt men algemeen aan, dat dit niet het geval is. 
Op dien regel schijnen nu uitzonderingen te bestaan en juist daar- 
mede hebben wij ons bezig te houden, want, erkent men hun bestaan, 
zoo erkent men de erfelijkheid van verkregen eigenschappen. Wel 
is het Genotype niet onveranderlijk, maar wij weten niet waardoor 
het verandert; wijzigingen van het Genotype noemen wij mutaties 
en de ondervinding leerde dat deze overerven. 
Veranderingen van het Phaenotype hebben onder uitwendige in- 
vloeden plaats, men noemt deze modificaties of somaties. Zij zijn 
vooral uit de plantkunde bekend. 
Door bemesting of door overbrenging naar een bergklimaat kan 
men de planten (hun Phaenotype) wijzigen (modificeeren) en deze 
veranderingen hebben ook eenigen invloed op de nakomelingen 
(apechese, nagalmen), maar met werkelijke overerving heeft dit niets 
te maken. Want het kiemplasma (zijn Genotype) verandert er niet 
door, het behoudt dezelfde specifieke potenties en toont deze na 
terugkeer in de vlakte, zoodra de nagalmende generaties voorbij zijn. 
Bij zulke planten, wier Phaenotype zich naar het bergklimaat of naar 
de bemesting wijzigde, kan men dus van aanpassing spreken, want 
ri aS ete 
