KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 351 
zij worden er door in staat gesteld in het bergklimaat te blijven 
bestaan. Er bestaat dus een individueele aanpassing (althans bij 
planten), maar daarom heeft men nog niet het recht te besluiten 
dat er eene aanpassing bestaat, die de specifieke eigenschappen der spe- 
cies (Genotype) blijvend zou kunnen wijzigen. Daarop komen wij terug. 
De individueele wijzigingen (modificaties) van het Phaenotype der 
planten is te vergelijken met de ongunstige invloeden, die ziekten, 
loodvergiftiging, alcoholmisbruik der ouders op het zich ontwikke- 
lende kind uitoefenen, of ook met de gunstige invloeden, die goede 
voeding der moeder, gezonde krachtige ouders (gelijk bemesting 
der plant) in ’t algemeen op het kind uitoefenen. Ook deze werken 
na op volgende geslachten, maar ’t is eveneens apechese en geen 
overerving. Bij ongunstige invloeden spreekt men wellicht beter van 
degeneratie, deze kan onder gunstige omstandigheden in opvolgende 
geslachten weer verdwijnen, op gelijke wijze als de modificaties der 
planten. Gewone degeneratie zien wij ook in de gevolgen, die op- 
treden bij de nakomelingen, zoo men de geslachtskiemen der ouders 
met Roentgenstralen of Radium heeft behandeld of mishandeld. 
Evenmin is er sprake van overerving van verkregen eigenschappen, 
waar infectie en wellicht ook immunisatie van de moeder overgaat 
op de kinderen (de proeven van EHRLICH met Abrin en Ricin). Een 
veranderde chemische samenstelling der moeder ging dan over op 
de jongen in utero, zonder invloed uit te oefenen op de gameten. 
Bij de zijderups gaat de infectie met parasitische Protozoën over 
op de eieren (Febrine). Teken brengen de op Sporozoën berustende 
Texaskoorts over, daar die Sporozoën overgaan in de eieren der 
teken. Men kan kippen voeren met roode kleurstof (Sudan II) en 
die zien overgaan in het vet en in de eieren; men kan mot- 
rupsen voeren met dezelfde kleurstof en die daarna nog terugvinden 
in de eieren der vlinders, die uit deze rupsen ontstaan zijn. 
Dit alles leert ons dus, dat de kiemcellen wel in een morpho- 
logisch en chemisch verband staan met de lichaamscellen (soma), 
maar het zijn volstrekt geen bewijzen dat de specifieke potenties 
der kiemcellen (het Genotype) gewijzigd kunnen worden door in- 
vloeden, die van het lichaam uitgaan of op het lichaam inwerken. 
Wij hebben dus om de opvattingen van LAMARCK in over- 
eenstemming te brengen met onze sedert verkregen kennis deze 
op de volgende wijze te preciseeren: ; 
