354 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 
uitzenden. De reactie zal zich dan bij de nakomelingen in vorm of 
functie openbaren. Zoo wordt het ei eene verzameling van engramme, 
die ten deele door de geheele wordingsgeschiedenis van het orga- 
nisme (phylogenie) bepaald zijn, ten deele gedurende het individueele 
leven verkregen werden. De oudste engramme geven den eersten 
vorm aan het zich ontwikkelende embryo en werken als prikkels 
op de volgende, maken deze actief, die zullen nu weer vorm aan- 
nemen en op hun beurt op de volgende (phylogenetisch beschouwd 
steeds jongere) engramme inwerken, waardoor de geheele volgreeks 
der ontwikkeling ontstaan moet. Voor wij nog verder op de gedachten 
van SEMON ingaan zullen we eerst eenige opmerkingen maken. In 
de eerste plaats zal het wel iedereen opvallen dat SEMON in dezelfde 
fout vervalt als vele Darwinisten. Voor hun terminologie was de 
natuurkeus oorspronkelijk slechts de omschrijving van een resultaat 
(van den strijd om het bestaan), maar later werd het een actieve kracht. 
Zoo was ook het engramm eerst slechts als de omschrijving van 
een resultaat bedoeld en kon vertaald worden door „oefening”, maar 
het wordt bij deze samenvatting der embryologische processen reeds 
een entiteit, die prikkelen kan, en wier karakter zou kunnen worden 
weergegeven door „geheugen”. In de tweede plaats is tegen deze 
verklaring, zoo plausibel zij ook lijkt, in te brengen dat zij met 
ondefinieerbare begrippen werkt. Immers, wat zegt het woord 
prikkel, zoo lang wij niet weten hoe de energie van den prikkel 
zich in molekulaire wijzigingen omzet, die binnen de cel plaats grijpen 
moeten. Daarbij zal dan toch elke soort prikkel, hetzij deze het 
plasma direkt verandert of slechts voortgeleid wordt, andere mole- 
culaire wijzigingen in de geleidende en ontvangende cellen moeten 
opwekken, zoodat eene oneindige verscheidenheid van zulke wijzi- 
gingen zal moeten worden aangenomen, beantwoordende aan alle 
voor zeker organisme denkbare engramme. Is dit niet zoo, dan 
raakt alles wanhopig in de war. 
Zulk eene geleiding aan te nemen bij planten en protozoën is 
reeds bezwaarlijk maar nog veel bezwaarlijker wordt het voor de 
hoogere dieren, bij welke het geleiden van prikkels meer bepaald een 
functie der zenuwen geworden is. Voor de hoogere dieren komt 
het ons zonderling voor, dat nu in eens weder de geheele proto- 
plasmamassa als geleidend gedacht wordt. Immers langs de zenuwen 
kan het niet gaan, want het kiemplasma is geen centrale zenuwknoop, 
ee ee 
