KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 255 
waarheen alle zenuwen hun vezelen uitzenden, ook hebben zenuwen 
hun specifieke wijze om op een prikkel te reageeren. Hier kan van 
een specifieke reactie der geleidende weefsels geen sprake zijn. 
Immers moeten de somatische cellen theoretisch gesproken op alles 
kunnen reageeren. Daarbij zal de reactie een andere moeten zijn 
bij elken verschillenden prikkel, want, is de reactie steeds dezelfde, 
dan is ook slechts één soort wijziging denkbaar. Zulk een rijkdom 
aan reactievormen is evenwel een begrip, dat de experimenteele 
physiologie niet kent. Toch is het begrip prikkel ontleend aan die 
experimenteele physiologie. Van dit betrekkelijk eenvoudige ver- 
schijnsel over te springen op invloeden als die, welke van klimaat 
of van oefening uitgaan en die van zeer samengestelden aard zijn, die 
tal van verschillende reacties en geleidingen vereischen, is in mijn 
oog een meer dan gewaagde sprong. 
Ten derde moet het kiemplasma bijzonder gevoelig gedacht worden 
voor het ontvangen van zulke voortgeleide reacties, zoodat zij zich 
daar als engramme ophoopen. Zulk een bijzonder groote gevoelig- 
heid is evenwel in strijd met de constantie der erfelijkheidsver- 
schijnselen. Bij een voor uitwendige invloeden zoo bijzonder gevoelig 
kiemplasma blijft het een raadsel, dat speciale oefening der ouders, 
hoe dan ook gedacht, niet steeds overerft. Dit bezwaar klemt te 
meer, daar naar wij later zien zullen, wijzigingen der instincten 
(gewoonten) bij dieren met een snelheid overerven, die ons ver- 
steld doen staan, tenzij wij de resultaten van zulke proefnemingen 
in twijfel trekken. | 
Ten vierde lijkt mij dit reageeren op en voortgeleiden van iets 
nieuws, iets wat het soma niet kende, een onoverkomelijk bezwaar. 
Vraagt men bijv. SEMON waarom verwondingen niet overerven, zoo 
antwoordt hij dat dit „erklärt sich einfach dadurch dass dem durch 
den Reiz des Eingriffs gesetzten Engramm ein Heer von bereits 
vorhandenen, durch tausendfältige Wiederholung der normalen Ent- 
wicklung gebildete Engramme als direkte Antagonisten entgegen 
steht” (S. 44. Archiv. l.c.). Dit bezwaar, waarop verwondingen afstuiten, 
zie ik oprijzen bij elke wijziging van het kiemplasma door uit- 
wendige invloeden. Al wil deze theorie eene mechanische zijn, 
zoo geeft zij toch aan begrippen als prikkel, reactie en engramm 
een zoo wijde, veel omvattende beteekenis, dat men evengoed in 
plaats van prikkel en geleiding van prikkel „psychische invloeden 
