KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 357 
Nu vraagt SEMON verder: Kan de uitwerking (wijziging), die volgde 
op eene prikkeling, die de materie der ouders trof en bij deze zicht- 
baar werd, zich toonen bij de nakomelingen, met andere woorden 
„Is er eene overerving van verkregen eigenschappen?” Om deze 
leer aan te nemen eischt hij niet, dat zij zich steeds toone, maar 
hij verlangt, dat zij zich toone in gunstige gevallen (de vader mag 
dus niet geheel onmuzikaal zijn.) Hij eischt niet, dat deze uitwerking 
(wijziging) der ouders zich steeds in vormen of gewoonten bij de 
nakomelingen omzette (de zoon wordt niet met muziekkennis ge- 
boren), maar hij is reeds tevreden, zoo de kinderen meerdere geneigd- 
heid toonen datgene te reproduceeren, wat bij de ouders het resultaat 
der reactie was. Verder moet de prikkel, die door de reactie der 
ouders in zekere vormen en gewoonten (engraphische wijziging) 
omgezet werd, niet opnieuw op de kinderen gewerkt hebben. Want, 
in het laatste geval zouden zij op deze uitwendige invloeden direkt met 
dezelfde resultaten antwoorden als de ouders, terwijl zijne leer 
eene indirecte of spontane reactie (overgeërfd engramm, genotypische 
wijziging van JOHANNSEN) vereischt, die alleen tot stand kan komen 
door overgeërfde wijziging der kiemcellen. 
Een overgeërfd engramm is dus eene wijziging der overgeërfde 
potenties der kiemcellen, waardoor dus ook de bovenbeschreven 
opvolgende reacties tijdens de embryogenese eene wijziging onder- 
gaan in den gelijken zin, waarin de ouders op de van uitwendige 
invloeden uitgaande prikkels reageerden. 
. Hier zullen wij nu weer eenige theoretische bezwaren moeten 
laten volgen. 1°. Engramm, in den zin oefening bedoeld, is hier 
weer geworden potentie of entiteit of geheugen. 2°. Het komt mij 
voor absoluut ongeoorloofd te zijn om datgene, wat bij een dier 
geschiedt, te vergelijken met den afloop der processen bij de em- 
bryogenese. Immers zijn de laatste gedetermineerd, wat wij van de 
eerste niet mogen aannemen, want deden wij dit, dan zouden wij 
over de erfelijkheid van verkregen eigenschappen niet meer behoeven 
te praten, daar die onmogelijk zou zijn. Spreken wij in beide ge- 
vallen van prikkels en reacties, dan geven wij alweder aan deze 
woorden een materieel geheel ondenkbare beteekenis. Al weder 
zullen wij tot begrippen als psyche en geheugen onzen toevlucht 
moeten nemen om er iets bij te denken, ik zeg niet te begrijpen, 
maar iets erbij te denken. Physisch gedachte prikkels, die de embryo- 
