358 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 
genese besturen acht ik ondenkbaar. Heeft het kiemplasma daaren- 
tegen een geheugen, dan zal het evenals de psyche van den kun- 
stenaar vormgevend kunnen werken. 
Even onbegrijpelijk is het, hoe eene wijziging van vorm of functie, 
zich toonende aan een orgaan (of organencomplex), opgewekt als 
eene reactie der materie (na prikkeling), zelf als prikkel werken kan 
op de kiemsubstantie. En al is dit geschied, hoe kan deze over- 
gebrachte prikkel, die toch de vormeloos te noemen hoeveelheid 
kiemplasma treft, een zoodanige reactie opwekken, dat het plasma, 
na vorm te hebben aangenomen, de gewijzigde vormen der ouders 
toont. Wil men het kiemplasma niet als vormeloos!) beschouwen, 
maar als samengesteld uit tal van determinanten (WEISMANN), hoe 
komt het dan, dat de physisch gedachte prikkels steeds de juiste 
determinanten treffen? Is het hiervoor niet noodig den prikkel als 
denkend, het protoplasma als met geheugen begiftigd aan te nemen ? 
In dat geval kunnen wij ons voorstellen, dat eene gedachte in een 
werkelijk beeld omgezet wordt. Nu is hier PLATE?) SEMON als het 
ware ter hulp gekomen door, ter wille der leer van de overerving 
van verkregen eigenschappen, de Determinantenleer van WEISMANN 
te aanvaarden.?) Hij neemt namelijk aan, dat noch de kernen der 
somacellen noch die der kiemcellen vormeloos zijn maar uit tallooze 
determinanten zijn opgebouwd, die elk voor zich zekere vorm of 
functie representeeren. Elke determinante is dus iets volkomen 
specifieks. De determinanten der lichaamscellen (D. p.) stemmen nu 
overeen met de determinanten der kiemcellen (D. c.) Alle soma- 
cellen bevatten deze determinanten. Heeft er nu een uitwendige 
prikkeling plaats gehad, dan wordt slechts zekere soort D. p. in de 
somacellen getroffen, die haar eigen prikkelbaarheid hebben, zij 
geleiden hun reactie over op de overéénstemmende D. p. van andere 
somacellen, die dezelfde prikkelbaarheid bezitten en zoo eindelijk 
op de D. c. der kiemcellen. Uit de D. c. zullen dan weer nieuwe 
D. p. in de nakomelingen ontstaan. Op deze wijze worden, wel is 

1) De uitdrukking „vormeloos” wordt hier gebruikt in den zin „niet ge- 
differentieerd” „niet gedetermineerd in den zin van organen of functies,” 
dus het tegenovergestelde van de theorie van WEISMANN. 
2) L. PLATE Selectionsprincip 1. c. p. 451 —453. 
3) SEMON zelf wil overigens niets van de Determinantenleer weten. Beweise 
f. d. Vererb. Erw. Eig. Archiv. f. R. IV. 1907 p. 32. 
