KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 359 
waar, eenige der door mij genoemde bezwaren ondervangen. Niet 
ondervangen evenwel wordt het bezwaar, dat de reactie en de ge- 
leiding toch een geheel andere moet zijn al naar er een formatieve, 
functioneele, temperatuur- of andere prikkel werkzaam is. Bij deze 
bijna duizelingwekkende gedachte eener specialisatie van alle onder- 
deelen aller somacellen, hoe deze overigens zelf gespecialiseerd 
mogen zijn (in gangliëncellen, spiercellen e.a.) zullen wij nu maar 
niet verder stil blijven staan en alleen opmerken, dat de geheele 
determinantenleer toch onvereenigbaar is met het nieuwe experi- 
menteele onderzoek. Immers leerde dit, dat ook uit een gedeelte 
van eeu ei een geheel organisme kan worden opgebouwd (Medusae, 
Acranii, Teleostei, Echiniden, Amphibiën) zoodat wij dus niets be- 
merken van het verdwijnen van een aantal determinanten '). Alleen 
dan geldt dit bezwaar niet, als wij alle verschil tusschen somacellen 
en kiemcellen opheffen. Daartoe leidt toch de inkleeding van PLATE, 
waarom zij ook wel niet vele vrienden verwerven zal. Eigenlijk is 
de somacel van PLATE nog gecompliceerder dan de kiemcel, want 
zij bevat dezelfde determinanten als deze en dan nog die welk 
den specifieken celvorm beheerschen. Ik acht elk pogen om de 
erfelijkheid van verkregen eigenschappen aan eene materieel ge- 
dachte evolutietheorie aan te passen, voor onvruchtbaar. Eerder 
laat zij zich aanpassen aan eene vitalistische beschouwingswijze, door 
het toekennen van psyche en geheugen aan de materie (gelijk prikkel- 
baarheid der levende substantie) of door eene inhaerente leidende 
kracht aan te nemen. SEMONS’ Engrammtheorie leidt ons dus terug tot 
de in de tweede plaats genoemde verklaring „die door psychische 
processen.” Verwerpen wij zulke theorieën en blijven wij binnen het 
materialistische denken, dan kennen wij slechts een chemisch verband 
tusschen soma en kiemcellen (men denke hier behalve aan het reeds 
genoemde aan den invloed, dien de organen door de inwendige 
secretie op elkander uitoefenen), daar beide door gelijke vochten 
gevoed worden. Dan komen wij evenwel tot deze vraag: hoe kan 
de door de ouders als resultaat eener reactie verkregen eigenschap 
(morphologische of physiologische) zich omzetten in chemisch op- 
geloste stoffen, die door het geheele lichaam circuleerende, dus 
na oneindige verdunning eene chemische wijziging der kiemcellen 

1) Rs Semon. Beweise f. die Vererb. 1. c. p. 33. Vergelijk zijn werk : Mneme 
Kap XI, p. 257--270, 1904, 
