360 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN, 
opwekken? Hoe gaat dan deze chemische wijziging zich bij de 
embryogenese weder in vormen omzetten, nadat de kiemcel zich 
van het lichaam losgemaakt heeft? 
Een ander bezwaar, dat tendeele reeds werd genoemd, zie ik in 
de veronderstelling, dat de reactie der ouders als een zoodanige 
prikkel op de kiemcellen werkt, dat de in de kiemcellen opgesta- 
pelde overgeërfde potenties zich in dien zien moeten wijzigen, dat 
bij de embryogenese niet de specifieke overgeërfde eigenschappen 
voor den dag komen, maar nieuwe vormen. 
Immers is elke eicel iets specifieks voor elke diersoort; haar 
specifieke eigenschappen heeft deze cel verkregen langs phylo- 
genetischen weg (zoover men zich op het standpunt der descen- 
tietheorie plaatsen wil); op dien weg volgde steeds toenemende 
specialisatie. Reageert nu deze zoo bijzonder specifieke substantie 
op een prikkel, wijzigt zich dientengevolge iets in het gewone ver- 
loop, ‚dan kan men toch niet aannemen (tenzij alles in de war raakt = 
misgeboorten), dat zulk eene wijziging iets werkelijk nieuws brengt, 
want daarvoor zijn de specifieke potenties van het kiemplasma 
veel te constant. Ziet men evenwel aan de resultaten eene wijziging 
dezer potenties of merkt men eene verandering in het anders zoo ge- 
determineerde verloop, dan zal men m. i. moeten aannemen, dat deze 
wijziging potentieel reeds aanwezig was, dus dat het resultaat iets 
toont wat in het kiemplasma sluimerde (dank zij haar phylogene- 
tische wording) en nu als reactie op een prikkel zichtbaar werd. 
De potenties van het kiemplasma kunnen alleen aan de gewone 
specifieke eigenschappen van het organisme beantwoorden, of aan 
eigenschappen van phylogenetisch oudere vormen. De manifestatie 
der reactie kan dus, zoover zij afwijkt van het gewone type, slechts 
een oudere vorm te zien geven. Wat men waarneemt beantwoordt 
dus aan vertraging of storing der ontwikkeling (Entwicklungshem- 
mung), zekere vorm of functie blijft staan op een niet volledig ont- 
wikkeld stadium. 1) 
SEMON wijst er zelf op, dat de snelle ontwikkeling der doofstomme 
1) Dat alle deze schijnbaar nieuwe vormen slechts op Atavisme berusten 
werd reeds door verschillende schrijvers verondersteld (PLATE 1. c. p. 467). Deze 
veronderstelling bestaat terecht ook al kan men haar niet bewijzen. Immers 
berust zij op logische deductie en steunt verder op enkele proefnemingen als 
bij Alytes en Proteus anguineus (Zie beneden). 
