KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 361 
HELEN KELLER slechts verklaarbaar is door aan te nemen, dat de 
opvoeding datgene in haar wekte, wat in haar sluimerde, namelijk 
de ervaring der species. Hij beroept zich hiervoor op het oordeel van 
SULLIVAN en STERN 1) Men overwege verder, dat al wat SEMON 
reactie of resultaat eener reactie noemt, hetzelfde is, wat anderen 
onder „zich aanpassen” verstaan. Het aangepaste is in elk geval 
iets nieuws, dan was het dus van te voren niet aanwezig en uit zichtoch; 
dan is er dus iets, dat uit niets ontstond, wat strijdig is met ons natuur- 
wetenschappelijk denken. Het nieuwe (het aangepaste) kan dus slechts 
schijnbaar nieuw zijn, het manifesteerde zich wel is waar tot daartoe 
niet, maar het moet potentieel aanwezig geweest zijn. Dan kan de 
erfelijkheid van verkregen eigenschappen (of aanpassing) ook nimmer 
een ontwikkelingsfactor zijn, want, wat voor den dag komt, lag 
er reeds in, is reeds oud. 
Is het niet oud in phylogenetischen zin (Atavisme, Entwicklungs- 
hemmung), dan moet het toch in dezen anderen zin oud zijn, dat 
de kiemcellen potentieel in zich bevatten alle maar denkbare hoogere 
vormen of functies, die de evolutie vereischte. Dan was dus alles 
praeexistent, maar manifesteerde zich eerst na een uitwendigen 
prikkel. Wij keeren dan dus tot de leer der praeformatie terug. 
Wijziging door prikkeling is, zoo wij praeformatie aannemen, dui- 
delijk te maken, maar nimmer kan de praeformatie verklaren waarom 
iets doelmatig is, tenzij wij tevens eene leidende kracht aannemen. 
Nu kan men wel zeggen, dat de prikkel de cel toevallig in zulk een 
toestand trof, dat haar reactie op dien prikkel een doelmatige zijn 
moest. Hoe de cel in zulk een toestand geraken kon blijft dan even- 
wel even onduidelijk. Men heeft dan niets anders gedaan dan de 
moeilijkheid verplaatst. Hetzelfde geldt van eene andere eveneens 
door PLATE gegeven ?) verklaring, dat de cel door selectie een zoo- 
danige constitutie verkreeg, dat zij op doelmatige wijze reageeren 
zal, zoo een uitwendige prikkel haar treft. Mechanisch is zulk een 
eigenschap der cel niet denkbaar, maar ook van eene celpsyche 
is zij ondenkbaar, daar wij van haar toch niet verwachten kunnen, 
dat zij de toekomst voorziet. Hoe verder de selectie, die toch niets 
nieuws vormt, zoodanige uitwerking kan hebben, is even duister. Wie 
zulke woorden schrijft, die heeft van de selectie eenekracht gemaakt 
1) Semon. Das Problem I. c. p. 12. 
2) L. PLATE. Archiv f. Rassen- und Gesellschafts-Biologie. 1907 p. 94. 
