KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 363 
Feiten en experimenten 1), 
Laten wij nu verder van theoretische beschouwingen afzien en 
onderzoeken: welke feiten en experimenten ter verdediging dezer 
theorie werden aangevoerd. Want, al kunnen wij ons niet voorstellen 
hoe verkregen eigenschappen overerven, zoo zouden wij ons toch 
moeten buigen voor experimenteel bewezen feiten. Theoretisch 
beschouwd zou men deze in vier groepen moeten kunnen verdeelen. 
Tot de eerste behooren die gevallen, waarbij de uitwendige invloeden 
alleen de organen treffen, welker reactie dan voortgeleid wordt op 
het kiemplasma en zoo zal kunnen overerven. Een nieuw verkregen 
vormelement, een nieuwe functie kan natuurlijk ook den uitwen- 
digen prikkel vervangen. Men gebruikt voor deze gevallen ook de 
uitdrukking „indirecte inductie of somatische inductie.” WEISMANN 
erkende slechts deze vorm als overerving van verkregen eigen- 
schappen, verklaarde evenwel tevens, dat zij ondenkbaar is. 
Tot de tweede rekenen wij die gevallen, waarbij én de uitwen- 
dige organen (soma) èn het kiemplasma gelijktijdig door een prikkel 
getroffen worden, zoodat aan eene voortleiding der reactie naar het 
kiemplasma niet behoeft te worden gedacht (evenwijdige inductie.) 
Een derde groep zal die gevallen hebben te omvatten, waarbij de 
uitwendige prikkel alleen het kiemplasma treft (direkte inductie, 
gametogene of blastogene inductie). 
Wij zullen zien, dat het in de praktijk zeer moeilijk is deze drie 
groepen van elkander te scheiden. In den regel zal men moeten 
erkennen, dat alles onder de tweede groep gebracht zal kunnen worden. 
Een vierde groep ‘s uit die gevallen te vormen waarbij het instinct 
zich wijzigt, waarbij dus psychische invloeden op het kiemplasma 
moeten worden aangenomen. Tot de psychische inductie zullen wij 
ook die gevallen moeten rekenen, waarbij de uitwendige invloed 
langs de zintuigen de kiemcellen bereiken moet. 
1) Ik heb het niet noodig geacht voor deze feiten en experimenten geregeld 
op de origineele publicaties terug te gaan. Ik heb mij voor deze voorname- 
lijk gehouden aan de volgende werken. SEMON. Das Problem I. c. PLATE 
Selektionsprincip l.c. W. JOHANNSEN. Elemente der exakten Erblichkeitslehre 
Jena 1913 Vorlesung 23, 24. H. E. ZIEGLER. Die Vererbungslehre in der 
Biologie u. i.d. Soziologie. Jena 1918 p. 192—210. A. LANG. Experimentelle 
Vererbungslehre. Jena 1914 S. 182—200. E Baur. Einführung in die experi- 
mentelle REESE en Berlin 1911, 
