364 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 
SEMON rekent deze gevallen tot de eerste groep, daar hij geen 
grens erkent tusschen psychologie en physiologie. 
Laten wij eerst een aantal experimenten bespreken, die wel tot 
ons terrein gerekend werden maar feitelijk er buiten vallen. 
bee Er zijn dieren, wier pigmentvorming afhankelijk is van licht 
en andere, waarbij dit niet het geval is. Dit kan zoowel gelden voor 
het lichaamspigment als voor het oogpigment en den vorm van het 
oog. Dieren, die ook in volkomen duisternis hun pigment niet ver- 
liezen, zijn vooral insekten. Crustaceén daarentegen verliezen in 
de duisternis hun pigment. (SEMON 1. c. p. 40). Bij platvisschen 
verkrijgt de witte onderzijde door belichting pigment. Bij Proteus 
anguineus (holenbewonende amphibie) staat zoowel het lichaams- 
pigment als de ontwikkeling der oogen onder den invloed van het 
licht. De Proteus anguineus der holen is vleeschkleurig ; onder den 
invloed van het licht wordt hij bruin of blauwzwart. In duisternis groot 
gebracht worden de oogen geheel rudimentair, in ’t licht groot 
gebracht kan men den Proteus der holen er toe brengen weer 
oogen te vormen, die zijn voorvaderen slechts in rudimentairen 
vorm bezaten. Nu hebben wij in de klasse der amphibiën buiten- 
gewoon variabele dieren voor ons, naar wij later nog zien zullen; 
verschillende dezer dieren vertoonen immers ook de verschijnselen 
der regeneratie, nl. het weer aangroeien van een verloren poot of 
staart. Voor dieren, die het regeneratie vermogen bezitten, zal men 
wel moeten aannemen, dat de somacellen potentieel minder van de 
kiemcellen verschillen dan bij andere dieren, zoodat de somacellen 
iets presteeren kunnen, wat bij andere dieren alleen van de 
kiemcellen kan uitgaan, vandaar dan ook hun groote gevoeligheid 
voor uitwendige invloeden als die van het licht. Evenwel wijzigen 
zich hierdoor de potentieele eigenschappen der kiemcellen niet. 
Want het oog is bij Proteus anguineus, hoe zeer ook bij volwassen 
dieren gereduceerd, toch potentieel in de kiemcellen aanwezig (evenals 
het pigment) en verdwijnt daaruit niet, zoodat het zich niet alleen 
bij de normale embryonale ontwikkeling toont, maar ook door licht 
tot volle ontwikkeling kan worden gebracht. Wat het licht opwekt 
zijn dus eigenschappen, die potentieel aanwezig waren, het licht 
wekt niets nieuws op. Zoo bij zulke lichtgevoelige dieren, waarbij 
pigment en oogen zich door het leven in volslagen duisternis niet 
kunnen ontwikkelen, zich deze bij belichting wel toonen, dan mogen 
nn TU ee 
