368 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 
eencellige organismen zijn soma en kiemplasma nog niet gescheiden, 
elke uitwendige invloed of prikkel zal dus beide tegelijk treffen 
(evenwijdige induktie). Verder vermenigvuldigen zij zich door eenvou- 
dige deeling (monogonie) en niet door bevruchting (amphigonie), 
zoodat het van zelf spreekt dat eene wijziging der moedercel op 
de dochtercellen moet overgaan, die niet alleen kiemplasma maar 
ook soma der moedercel ontvangen. Nooit kan men dus vaststellen 
of een nieuw kenmerk van somatogenen of blastogenen oorsprong 
is. Dat uitwendige invloeden eencellige wezens kunnen veranderen 
werd trouwens door niemand, ook door WEISMANN niet, in twijfel 
getrokken. Verder zal men!) bacteriën, die van het genotype afwijken 
(modificatie of mutatie), vooral in oude cultures vinden, wat er voor 
pleit, dat men hier voornamelijk met degeneratieverschijnselen te 
maken heeft, opgewekt òf door gebrek aan voeding òf door ver- 
giftiging. De vergiftiging berust dan op den invloed der eigen stof- 
wisselingsproducten, waarop zij in oude cultures verplicht zijn te 
teren. Voor degeneratieve processen pleit ook de ondervinding, dat 
de nieuwe modificaties of mutaties zich gewoonlijk slechts door 
het verlies van een of ander specifiek kenmerk van de species 
onderscheiden. Erfelijkheid van verkregen eigenschappen bestaat 
dus bij eencellige wezens, maar ‘tis uiterst moeielijk bij dezen uit 
te maken of deze echt (mutatie, transformatie) of schijnbaar (modi- 
ficatie, nagalmen) is. Want, zoo men door uitwendige invloeden een 
specifieke eigenschap heeft doen verdwijnen, dan zal dit verlies 
zich, wel is waar, ook in volgende cultures toonen, maar brengt men 
zulk een afwijkende vorm in meer natuurlijke omstandigheden, door 
haarin een levend dier over te brengen, dan kan het voorkomen, 
‘dat na 16 overentingen op dieten de verloren eigenschap weer voor 
den dag komt. Het was dan dus slechts een geval van modificatie 
of nagalmen. In andere gevallen zal ook na 50 passages door een 
dier de verloren eigenschap niet terugkeeren. Dan is men zeker geneigd 
vastheid van genotype dus een mutatie en alzoo overerving van 
verkregen eigenschappen aan te nemen. Maar men kan toch de 
bedenking niet ter zijde schuiven dat na 100 overentingen wellicht 
toch de verloren eigenschap teruggekeerd zou zijn. Voor bacteriën 
gaan dus modificaties en mutaties in elkander over en is er geen 
1) PH. EisenBero. Centralblatt f. Bakteriologie Bd. 63 p. 320; 66 p. 1; 
73 p. 81 en 449. 

