374 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN, 
worden de vlekken ook grooter maar nemen niet toe. Op zwarten 
bodem worden de gele vlekken kleiner. Blijft de invloed inwerken, 
zoo verkrijgt men in opvolgende generaties bijna geheel gele of 
geheel zwarte dieren. Deze wijzigingen erven volgens KAMMERER 
over; de nakomelingen der sterk gele dieren werden voor de eene 
helft op gelen, voor de andere helft op zwarten bodem gehouden. 
De eerste helft werd nog geler dan de ouders, de andere helft 
ontwikkelde wel gele vlekken, die evenwel onder den invloed der 
zwarte omgeving weer kleiner werden. Er zou hier dus overerving 
van verkregen eigenschappen bewezen zijn (indirecte inductie), daar 
niet is aan te nemen, dat de verschillen in licht en vochtigheid direct 
de kiemcellen bereikt zouden hebben. 
Van bijzonder belang is dat KAMMERER aantoonde, dat het licht 
niet direct op de pigmentcellen in de huid werkt maar door bemidde- 
ling van het oog. Want bij blindgemaakte dieren treedt er geen 
verandering op, hoe ook de kleur van den bodem gekozen wordt. 
In volslagen duisternis veranderen de dieren ook niet bij wijziging 
van den bodem, zij worden in de duisternis ook niet zwarter. 
De vochtigheid heeft onder medewerking van het licht wel directen 
invloed op de pigmentcellen, want ook bij blind gemaakte dieren 
treedt met toenemende vochtigheid de gele kleur, bij toenemende 
droogte de zwarte kleur op den voorgrond. 
Nadat wij boven gezien hebben, dat de vorming van pigment sterk 
onder den invloed van het licht staan kan (zooals bij Proteus), ver- 
wondert het ons niet, dat wij ook hier zulk een invloed zien. Wel 
bevreemdt het, dat zulke individueele veranderingen direct overerven. 
Dit is dan ook het belangrijkste in deze experimenten, die even- 
wel veel meer bewijskracht zouden hebben zoo KAMMERER, voor 
hij met zijne experimenten begon, had aangetoond dat de gebruikte 
dieren (fokvast) homozygoot waren tenopzichte der huidkleur. Wij 
denken te meer aan heterozygotie, omdat hij mutanten verkreeg, 
die ook in de vrije natuur voorkomen (taeniata). Ook valt het te 
betreuren, dat de dieren niet uit het laboratorium in de normale 
verhoudingen der natuur teruggebracht werden. Had hij alle deze 
voorzorgsmaatregelen genomen, dan zou men zeker weten, of er 
hier sprake is van ware overerving of van nawerking of selectie. 
Laten wij evenwel deze bezwaren vooreerst ter zijde zetten en onder- 
zoeken, waarop de kleurverandering berust, waarbij wij aan zenuw- 
