KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 381 
door koude en onttrekken van water, dus door omkeering der 
omgeving. De zoo experimenteel gewijzigde gewoonte zou nu ook 
overerven op de nakomelingen, al houdt de oorzaak der wijziging 
op. Toch is de overerving bij Salamandra maculosa slechts van 
dien aard, dat de Fy generatie weer donderpadden met kieuwen voor 
den dag brengt, maar hun ontwikkeling is bij de geboorte verder 
gevorderd en de metamorphose tot landlevende longademende dieren 
geschiedt nu in enkele dagen; terwijl het anders maanden vereischte. 
Dit pleit er voor, dat hier slechts een nagalmen plaats had, geen 
verandering van het genotype, het is aan te nemen, dat bij verdere 
voortzetting der proefnemingen, de nakomelingen geheel tot de oude 
gewoonte zouden zijn teruggekeerd. Dit kan natuurlijk niet gecon- 
troleerd worden door de dieren buiten het laboratorium in normale 
omstandigheden terug te brengen, want daar zoude de gewijzigde 
S. maculosa eenvoudig te gronde gaan tenzij zij geheel tot de oude 
gewoonte terugkeerde. In elk geval is hier al weder niets nieuws 
verkregen, want beide Salamandersoorten hebben potentieel èn 
kieuwen èn longen in het kiemplasma, bij atra heeft de ontwikkeling 
binnen het lichaam der moeder plaats, bij maculosa ten deele er 
buiten; in het eerste geval is er meer voedingsmateriaal noodig 
voor de jongen, waarom zich slechts een paar eieren ontwikkelen. 
De splitsing in twee soorten heeft vermoedelijk daardoor plaats 
gehad, dat exemplaren, die meer neiging vertoonden den modus 
van atra te volgen op het gebergte behouden bleven, terwijl de 
andere uitstierven. Die exemplaren, die geneigd waren den modus 
van maculosa te volgen, bleven daarentegen slechts in de vlakte 
behouden. Dezelfde selectie, oefende nu KAMMERER in zijn labo- 
ratorium uit en men behoeft dus in ’t geheel niet aan overerving van 
verkregen eigenschappen te denken. Potentieel leeft in beide soorten 
de dus praeëxistente mogelijkheid de eene of de andere wijze van 
ontwikkeling te volgen, wat ook hieruit blijkt, dat in de grensstreken 
van beide soorten (hoogten van 800— 1200 meter) overgangsvormen 
bestaan. lets nieuws ontstond er dus niet. — Wil men de resultaten 
van KAMMERER niet eenvoudig door selectie verklaren, dan wijzen 
de gebruikte temperatuursverschillen op evenwijdige inductie (soma 
en kiemplasma) of op een invloed van de psyche op de kiem- 
cellen. 
v. CHAUVIN experimenteerde met den Mexikaanschen Axolotl. De 
