382 KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 
Axolotl is een larvenstadium van Amblystoma mexicana De meeste 
Axolotl’s zullen zich nu in Mexico nooit in het volkomene, long- 
ademende, op het land levende dier (Amblystoma) veranderen, maar 
blijven hun leven lang door kieuwen ademende larven: Zij worden 
ook als zoodanig geslachtsrijp en vermenigvuldigen zich (Neotenie). 
Daarnaast bestaan er evenwel in Mexico ook meer normale locale 
rassen, waar de larf Axolotl zich wel in Amblystoma verandert. 
v. CHAUVIN nam nu Axolotl der eerste soort en dwong deze door 
onttrekking van water de gewoonte der locale rassen aan te nemen. 
De nakomelingen van zulke dieren toonden nu onder omstandig- 
heden, waaronder de gewone Axolotl steeds larven blijven, zekere 
nawerkingen, namelijk de meerdere geneigdheid om de longademing 
te ontwikkelen. Ook hier is er dus weer niets nieuws ontstaan, 
beide soorten van ontwikkeling zijn potentieel in de kiemcellen 
aanwezig. Als het meest waarschijnlijke is wel aan te nemen, dat wij 
hier met psychische invloeden op de kiemcellen te maken hebben, die 
zekere nawerking op de volgende generatie vertoonen. Van een wijzi- 
ging van het genotype is er geen sprake, en de proeven werden om 
zulk een wijziging (waaraan men dit geval immers ook niet behoeft 
te denken) waarschijnlijk te maken ook niet gedurende meerdere 
generaties voortgezet. 
PICTET experimenteerde met de rupsen van Limantria. De kaken 
van deze rupsen zijn slechts geschikt om in vlakke bladeren te 
bijten, geeft men haar nu dennenaalden in plaats van bladeren, 
dan trachten zij deze eerst van den zijkant aan te tasten, zooals 
zij met gewone bladeren doen, zij bereiken dan evenwel hun doel, 
voedsel te verkrijgen, niet. Die rupsen nu, die de dennenaalden 
aan de punt beginnen te bijten, kunnen van daaruit de geheele 
naald verorberen en erven deze gewoonte over op hun nakome- 
lingen. Geeft men nu aan deze nakomelingen weer gewone blade- 
ren, dan vallen zij deze niet van ter zijde aan, maar van de punt 
en met moeite gewennen zij er zich weer aan om de bladeren 
van de zijde te benaderen. De meeste geven de voorkeur er aan, 
in plaats van het blad, puntige deelen van de stelen aan te vallen 
en deze als dennenaalden te behandelen. Er is hier dus een ver- 
andering van instinkt, die wonderlijk snel verkregen werd en ook 
nawerking toont op een volgende generatie. Er is geen verande- 
ring van genotype bewezen, veeleer zien wij bij enkelen der F; 
