KOHLBRUGGE, DE ERFELIJKHEID VAN VERKREGEN EIGENSCHAPPEN. 383 
generatie reeds terugkeer tot de oude gewoonte. Er is geen uit- 
wendige invloed, die op de kiemcellen kan inwerken, tenzij men 
ongeschikte voeding als zoodanig wil aanmerken. Veel meer ligt 
het voor de hand aan een psychischen invloed op de kiemcellen 
te denken. Hetzelfde geldt van de reeks proefnemingen van PICTET 
bij de rupsen van Laziocampa quercus. Deze houden een win- 
terslaap, men kan hen nu beletten dit te doen. De volgende gene- 
ratie hield nu ook geen winterslaap. De proeven strekten zich niet 
over meerdere generaties uit. 
Hetzelfde geldt van de proefnemingen van SCHRÖDER. Hij werkte 
met de mot Gracilaria stigmatella. De rupsen dezer mot rollen 
de wilgenbladeren tot peperhuisjes op en bevestigen deze door 
gesponnen draden, SCHRÖDER sneed nu de punten van alle bladeren 
af van een boom, die door zulke motten bewoond werd. Zij konden 
die nu niet meer op de oude wijze oprollen, maar vele rolden 
toch de eene zijde of beide zijden eenigszins op en omwikkelden 
het blad met hun draden om dezen koker als woning te gebruiken. De 
Fj-generatie werd nu onder dezelfde afwijkende condities ge- 
bracht, de Fo-generatie evenwel onder normale, dus op een 
boom met onbeschadigde bladeren. Een gedeelte (15) der rupsen 
keerde weer tot het oprollen van het peperhuisje terug, een ander 
(4) bleef de afwijkende methode (kokervorming) volgen. Hier is 
dus niets anders werkzaam geweest dan een psychische invloed, 
die nawerkt, zij het dan ook in verzwakten vorm. Deze proef- 
neming schijnt dus afdoende te bewijzen, dat de psyche invloed 
heeft op het kiemplasma, een invloed, die zoo sterk is, dat er iets 
nieuws door verkregen kan worden. 
Dit zou dus een bevestiging zijn der ideeën van LAMARCK. Er 
is evenwel geen invloed, die van het soma overging op de kiem- 
cellen, tenzij men de psyche tot het soma rekent. Deze proefneming 
van SCHRÖDER zou de juistheid der hypothese van LAMARCK be- 
wijzen, als hij er in geslaagd was het genotype te wijzigen, dus 
zoo hij vele opvolgende generaties er toe had gebracht uit- 
sluitend den gewijzigden modus te volgen. Daar SCHRÖDER dit niet 
bereikte, maar slechts een zwak nagalmen, zoo kan zijne proef 
slechts dienen om ons te leeren, dat wij de hypothese van 
LAMARCK niet a priori verwerpen mogen. 
Ik ben bij al deze beschouwingen van de veronderstelling uit- 
