388 BOEKBESPREKING. 
het materiaal voldoende, dat tijdens de eirijping aan het celplasma 
is afgestaan. Ook de chemische onderzoekingen van MASING, volgens 
welke het rijpe ei evenveel nucleïnezuur bevat als de blastula, zouden 
hiervoor pleiten. Bij Asferias kwam GODLEWSKI tot hetzelfde resul- 
taat als bij Echinus, wat de blastula betreft; doch hier had in de 
gastrula — zooals uit een vergelijking bleek van de gezamenlijke 
grootte der kernen met de kern der onrijpe eicel — reeds een 
synthese van kernstoffen moeten plaats hebben. 
GODLEWSKI gaat in zijn opstel mede met de verdedigers der 
chromatine-emissie (afgifte van chromatine uit de eikern aan het 
celplasma). Het vormingsmateriaal der kernen tijdens de klieving 
wordt volgens hem ontleend aan deze chromidiën en aan de stoffen, 
die de kern tijdens haar reductie aan het celplasma heeft afgestaan. 
Doch hoe is met deze voorstelling te rijmen, dat hij groote waarde 
toekent aan een gevonden overeenkomst van het kernvolume der 
eicel onmiddellijk vóór de rijping met het gezamenlijk kernvolume 
der blastula, wanneer toch een deel van het vormingsmateriaal geput 
wordt uit chromidiën, die reeds in een vroeger stadium in die onrijpe 
eicel waren neergelegd ? 
Afgezien van de vraag of deze chromidiën inderdaad kernderi- 
vaten zijn, heeft G. zeker gelijk ze een rol bij den opbouw van 
kernen in de jonge kiem toe te schrijven, want ze worden in den 
loop der ontwikkeling verbruikt en blijken — zooals door digestie 
met nuclease in de microscopische doorsnede is aan te toonen — uit 
nucleinezuurverbindingen te bestaan. Dit laatste heeft GODLEWSKI — 
die zelf aandringt op verbetering der microscopische reacties, daar 
door quantitatieve methoden alleen dit vraagstuk niet op te lossen 
is (blz. 500) — echter over het hoofd gezien. 
M. A. v. HERWERDEN. 
Hance, F., 1917. An Attempt to Modify the Germplasm of 
Oenothera through the Germinating Seed. (American Naturalist 
LI. September 1917, p. 567—572.) 
"Als een nieuw kenmerk in een homozygoot ras ofin een homozy- 
gote soort verschijnt, kan het òf een mutatie òf een verkregen (niet- 
erfelijk) kenmerk zijn, zegt de auteur. Hij houdt het nu voor 
mogelijk dat mutatie in verband staat met onregelmatigheden bij 
