


LINNEAANSCHE SOORT CHRYSANTHEMUM LEUCANTHEMUM L. 405 
tendency to have even a majority of the heads in one modal group, 
but in every plant the heads are distributed over the entire range 
of variation observed for the species. It has been pointed out by 
SHULL that probably the heads which blossom first are the buds 
which are formed first and have a maximum amount of nourishment 
and space for growth, while the later formed buds have progres- 
sively less space and nourishment and this causes a decrease of 
parts in the heads of composite plants.” (1902, p. 311). 
In denzelfden geest spreken o.a. Lupwie (1914), Mac Leon 
(1900b, 1907), DE BRUYKER (1910); wel werden door hen en anderen 
gevallen waargenomen, waarbij de grafische curven van sommige 
Cultures principieel afweken van die der stamplanten, maar de 
meeste onderzoekers schrijven dan deze afwijkingen, evenals het 
voorkomen van veeltoppige curven, toe aan veranderde levens- 
voorwaarden. Als VoGLER (1901) meent, dat een veeltoppige curve, 
afgeleid urt het aantal bloemen in bloeiwijzen van Primula, wijst 
op een vermenging ‘van verschillende rassen, omdat men in de 
natuur ook standplaatsen aantreft, waar slechts één top op den 
voorgrond treedt, dan merkt DE BRUYKER daartegen op: „Dit wil 
nog niet beteekenen, dat zulke „rassen’ zouden constant blijven; 
wij zijn integendeel overtuigd, dat eene wijziging in de levensvoor- 
waarden zou voldoende zijn om andere toppen te voorschijn te 
roepen.” (1910. p. 133). 
Dat dit in zijn algemeenheid zeker niet juist is, heeft Dr BRUYKER 
voor een bijzondere vorm van curve zelf bewezen (de dubbele 
halve curve van Calliopsis bicolor): „De door ons aangehaalde 
feiten staven onze meening, dat een dubbele halve curve aanwijst 
het bestaan van twee constante rassen, of elementaire soorten, 
waartusschen, dank zij de onder gewone voorwaarden steeds plaats- 
vindende kruisingen, bastaarden ontstaan, die zij het de twee 
kenmerken der ouders voor een deel naast elkander vertoonen, 
zij het een intermediair standpunt tusschen beide aannemen, welke 
bastaarden tevens in geringer frequentie voorkomen dan de beide 
grondtypen.” (1909. p. 23). 
Zou nu, wat DE BRUYKER hier gevonden heeft, niet eveneens 
voor veeltoppige en ook voor eentoppige curven kunnen gelden ? 
We zagen, dat de gangbare meening deze curvenvormen uitsluitend 
aan voedingstoestanden toeschrijft, afgezien van een enkel vaag- 
