

426 SIRKS, BIJHOUWER, ONDERZOEKINGEN OVER DE EENHEID DER 
De „liniën” zouden hier ook schijnbaar rein kunnen zijn: apo- 
gamie hebben we bij vele composieten, en deze apogamie zou 
een voortbestaan van eens gevormde genotypen veroorzaken. 
Toch, gezien de zeer groote verscheidenheid, de geringe invloed 
van omstandigheden, de zeer geleidelijke overgangen en de vrij 
goed met de Galtonkromme overeenkomende frequentieverdeeling 
van de meeste berekende waarden, geloof ik, dat al direct uit dit 
materiaal de veronderstelling van een mengsel van hybriden het 
meest waarschijnlijk is. 
Il. KWEEKPROEVEN. 
Onderzoekingen, zooals in het tweede gedeelte besproken zijn, 
hebben altijd met groote moeilijkheden te kampen; als gevolg van 
het werken met populaties worden de conclusies nooit scherp en 
nooit geheel onweerlegbaar. Deze moeilijkheid kan men trachten 
te ondervangen door het onderzoeksmateriaal uit te breiden; de 
kans op juister gevolgtrekkingen wordt dan wel grooter, maar 
geheel daaraan tegemoet te komen, is niet mogelijk. 
Tot hoe groot verschil in opvatting ten opzichte van de aantallen 
planten, welke voor een biometrisch onderzoek noodig zijn, zulke 
studies aanleiding kunnen geven, blijkt indien we de opvattingen 
van enkele statistische waarnemers naast elkaar zetten: REITSMA 
meende de tweetoppige krommen, door hem afgeleid uit metingen 
van bladlengte en bladbreedte bij roode klaver (1907) te moeten 
toeschrijven aan het te geringe aantal, dat 2500 exemplaren be- 
droeg; BAART DE LA FAILLE schrijft: „dat men een populatie mag 
nemen, zooals zij is, en dat de resultaten door meer algemeenheid 
goed maken, wat zij in strengheid te kort komen. Wie, zooals 
ROEMER, het werken met populaties veroordeelt op grond dat de 
liniën zich weleens verschillend konden gedragen, snijdt zichzelf 
den pas af om ook maar eenigszins te generaliseeren.... Wie 
daarentegen wel met eene populatie wil blijven werken, krijgt als 
uitkomst een gemiddelde van de liniën, dat als zoodanig minder 
kans heeft om een uitzonderingsgeval voor te stellen, dan wanneer 
ééne linie onderzocht was. Voor eventueel generaliseeren heeft 
deze uitkomst evenveel waarde als die van alle liniën tezamen.” 
(1914. p. 8). Daarentegenover zegt ROEMER: „Als unterste Grenze 

fé 
