OVER LIMIETVERHOUDINGEN IN MENDELSCHE 
POPULATIES. 
door L. G. M. Baas BECKING, (Amersfoort). 
S 1. Bij de bestudeering van de getalsverhoudingen die op den 
duur optreden tusschen de verschillende individuengroepen van 
een populatie waarin alle paringen even waarschijnlijk zijn 1), vond 
ik dat in een populatie waarbij die groepen minstens twee genoty- 
pische verschillen vertoonen het aantal van de homozygoot volgens 
een bepaalde wet verandert en eindigt met een limietwaarde te 
bereiken. 
Hierdoor kwam ik op de gedachte om na te gaan of bij andere 
_gamiën analoge verschijnselen zouden optreden. Dit bleek het geval 
te zijn bij zelfbestuiving (JENNINGS), gecombineerde allo- en geito- 
nogamie (HEUKELS) en selectieve paring (WENTWORTH & REMICK). 
In deze gevallen traden de limieten ook reeds in populaties met 
één genotypisch verschil op. 
Door de volgende beschouwingen wil ik trachten eenheid te 
brengen in de door bovengenoemde auteurs verkregen resultaten. 
De formules heb ik zooveel mogelijk grafisch voorgesteld, waardoor 
de practische toepassing m.i. meer direct kan geschieden dan door 
het opstellen van reeksen, zooals o.a. JENNINGS pleegt te doen. 
Bovendien demonstreeren de grafieken de feiten op meer directe 
wijze. Helaas geven de totnutoe verkregen resultaten geen aaneen- 
gesloten geheel. 
Aan den eisch voor een veralgemeende populatie: 
1°. Een willekeurige uitgangspopulatie, 
2°. Een willekeurig aantal genotypische verschillen, wordt slechts 
door BRUCE voldaan. 
Deze twee factoren in hun grootste algemeenheid ingevoerd geven 
1) Rec. des Trav. Bot. Néerl. Vol. XV.p. 337—365, daar ook de litteratuur. 
