A44 OVER LIMIETVERHOUDINGEN IN MENDELSCHE POPULATIES. 
meestal aanleiding tot een zware mathematische behandeling. Van- 
daar dat de meeste auteurs zich vergenoegen met populaties waarin 
één genotypisch verschil optreedt. | 
In het algemeen heb ik de constitutie van een populatie door 
een verdeelde verticale lijn voorgesteld (y-as). Op de x-as zijn de 
opvolgende generaties als abcissen afgezet terwijl de z-as wisselende 
numerieke of genotypische constitutie van de populatie aangeeft. 
Het spreekt vanzelf dat men strikt genomen de verkregen lijnen 
geen „curven” mag noemen, aangezien ze niet continu verloopen. 
Er kunnen b v. tusschen de generaties 3 en 4 geen andere x-waarden 
geinterpoleerd worden. 
Ik heb echter de lijnen beschouwd alsof ze continu waren. Deze 
onderstelling geeft practisch geen bezwaren. De formules zijn allen 
van de gedaante y = f (x), waarin y is het aantal van een genoty- | 
pisch bepaalde groep, x het aantal generaties. 
Door verandering in de coëfficienten dezer formule krijgt men 
verschillende lijnen die aanleiding geven tot het construeeren van 
ruimtemodellen. Zelfs de meest uitgewerkte formule sluit naar ik 
geloof zeer weinig aan bij de condities in de vrije natuur. Het 
verschil in weerstandsvermogen tusschen de verschillende groepen, 
de oekologische ongelijkwaardigheid etc., draagt hiertoe bij. Anders 
is dit in het laboratorium. Hier toch zal men de kruisingen kunst- 
matig uitvoeren, de zwakke individuen kunnen opkweeken etc. 
Het zal dan blijken dat meestal een populatie constant in samen- 
stelling wordt na een klein aantal generaties. Verder dat, gegeven 
een bepaalde uitgangstoestand, er een bepaalde limietverhouding 
zal bestaan tusschen de genotypisch verschillende groepen. 
Die limietverhoudingen hebben voor de populatie een groote 
beteekenis. Zij toch zijn het numerieke doel waarop haar samen- 
stelling aanloopt. De afstand en de aard van dit doel te kennen is 
een belangrijk probleem in de erfelijkheidsleer. 
-Ik heb getracht te schematiseeren: 
1°. De panmixie in populaties met één en twee factoren; 
2°. De autogamie in populaties met één tot n factoren; 
3°, De gecombineerde allo- en geitonogamie in populaties met 
één, twee en drie factoren: 
4°, De gevolgen van selectieve paring bij een populatie met een 
= 
genotypisch verschil en wel: 



= es 
AN ENE 
